หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่กล้ามองเขา เพียงพยักหน้าเบา ๆ
จนลู่เย่ออกไปแล้ว หลินเสี่ยวเสี่ยวถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เธอรู้สึกว่าวันนี้ลู่เย่อันตรายเหลือเกิน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอจะกินมื้อใหญ่
ถึงเธอจะเคยลิ้มรสเนื้อหมูมาแล้ว แต่ชาติที่แล้วเฉาเจี้ยนกั๋วเป็นทหาร จึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับภรรยา
หลังจากมีลูกชาย เฉาเจี้ยนกั๋วก็ยิ่งเผยธาตุแท้ รังเกียจที่เธอแก่ลงจนหมดเสน่ห์ ไม่แตะต้องเธออีก
ผ่านมาตั้งสิบกว่าปี หลินเสี่ยวเสี่ยวแทบไม่ต่างจากมือใหม่
พอคิดถึงเรื่องที่อาจเกิดขึ้นในอีกเดี๋ยว หลินเสี่ยวเสี่ยวก็อดประหม่าและเขินอายไม่ได้
สิบกว่านาทีต่อมา ลู่เย่กลับเข้าห้อง น้ำเสียงต่ำทุ้มอ่อนโยน
“เมียจ๋า น้ำร้อนพร้อมแล้ว ผมอุ้มคุณไปอาบน้ำเอง”
ยังไม่ทันให้หลินเสี่ยวเสี่ยวปฏิเสธ ตัวเธอก็ลอยพ้นพื้นไปแล้ว ทำได้เพียงโอบคอเขา แล้วซุกใบหน้าเขินอายลงกับแผงอกกำยำ
ลู่เย่ทำตามความเห็นของหลินเสี่ยวเสี่ยว จัดห้องแยกในบ้านเป็นห้องอาบน้ำและทำทางระบายน้ำไว้เรียบร้อย
ตอนนี้อ่างอาบน้ำใบใหญ่เต็มไปด้วยน้ำแล้ว ไอร้อนลอยกรุ่นจนห้องอบอวลด้วยหมอกบาง บรรยากาศจึงยิ่งคลุมเครือชวนใจเต้น
หลินเสี่ยวเสี่ยวดิ้นเบา ๆ สองที ก่อนเอ่ยเสียงหวาน “วางฉันลง แล้วออกไปก่อนสิ ฉันจะอาบน้ำแล้ว!”
ลู่เย่ไม่ฟังเธอ อุ้มตรงไปยังข้างอ่าง น้ำเสียงแหบพร่าชวนใจสั่น
“เมียจ๋า ผมก็ยังไม่ได้อาบเหมือนกัน อาบด้วยกันนะ”
หลินเสี่ยวเสี่ยว: Σ(っ°Д°;)っ
……
“เมียจ๋าเด็กดี ตื่นก่อน ดื่มโจ๊กสักหน่อยแล้วค่อยนอนต่อดีไหม?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวฝืนลืมตาขึ้น พอเห็นหมาป่าหางใหญ่ตรงหน้า ก็อยากยกมือตบเขาสักฉาด
แต่แขนขาราวกับไม่ใช่ของตัวเอง ยกแขนขึ้นได้เพียงครึ่งทางก็หมดแรง
ลู่เย่มองเธอด้วยแววตาเจ็บปวด จับมือเธอไว้แล้วเป็นฝ่ายยื่นมาแตะแก้มตัวเอง