“หุบปาก!” หัวหน้ากองพลลู่ตวาดเสียงเข้ม ใบหน้าดำคล้ำ
เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านคนเก่ากระทุ้งไม้เท้าลงพื้นเสียงดัง ก่อนตะโกนใส่คนบ้านตระกูลเฉาที่อยู่หลังฝูงชน
“คนบ้านตระกูลเฉา พวกคุณดูแลลูกสะใภ้ตัวเองให้ดีหน่อยได้ไหม!”
คนอื่น ๆ ต่างมองหลินพั่นตี้กับคนบ้านตระกูลเฉาด้วยสีหน้ารังเกียจ ถึงกับพากันขยับหนีห่างจากคนบ้านเฉาโดยไม่รู้ตัว กลัวจะถูกครอบครัวแบบนี้หลอกเอา
เฉาเจี้ยนกั๋วกับคนอื่น ๆ ก็จ้องหลินพั่นตี้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้วหรือไง ยังอยากใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านชิงซานหรือเปล่า! จะบ้าก็บ้าไปคนเดียว อย่าลากครอบครัวพวกเขาไปซวยด้วยสิ!
เฉาเจี้ยนกั๋วจำต้องออกมาดึงหลินพั่นตี้ไว้
“พูดจาเหลวไหลอะไร! บอกแล้วไงว่าถ้าสมองมีปัญหาก็อย่าออกมาเดินเพ่นพ่าน!”
หลินพั่นตี้ถูกเฉาเจี้ยนกั๋วดึงจนเจ็บ พอสบสายตาเตือนของเขา ก็ไม่กล้าพูดต่ออยู่ชั่วขณะ
แต่เธอกลับมองหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างได้ใจ คิดว่าพูดไปตั้งมากมายขนาดนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว
ขอแค่คนพวกนี้ค้นเจอทรัพย์สินของลู่เย่ในบ้านตระกูลลู่ ต่อให้มีคนมากมายคอยปกป้องลู่เย่กับหลินเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่มีประโยชน์!
เป็นไปตามที่หลินพั่นตี้คาดไว้ แม้เธอจะเงียบไปแล้ว แต่หัวหน้าหลี่กับพวกกลับยิ่งตื่นเต้น พวกเขาเชิดหน้ามองคนอื่นอย่างดูแคลน
“ลู่เย่ หลินเสี่ยวเสี่ยว พวกคุณยังมีอะไรจะแก้ตัวอีก! สหายหญิงคนนี้พูดแล้วว่าพวกคุณลักลอบล่าสัตว์และค้ากำไรเกินควร พยานก็อยู่ตรงนี้ รีบสารภาพมาตามตรง แล้วเราจะพิจารณาลงโทษสถานเบา!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวก้าวออกมาจากด้านหลังลู่เย่ ยืนเคียงข้างเขาอย่างไม่หวั่นเกรง
“หัวหน้าหลี่ หลินพั่นตี้กับฉันเป็นศัตรูกันจนตาย คำพูดของเธอเป็นการใส่ร้ายทั้งนั้น”