หลังส่งจดหมายนิรนามไปตามที่อยู่ซึ่งจำได้ หลินเสี่ยวเสี่ยวถึงได้ให้หลินเจี้ยนหลินขับรถกลับบ้าน
เมื่อครู่ลู่เย่ตามหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้าไปด้วย ทั้งยังมองเธอเขียนจดหมาย จึงเห็นเนื้อหาในนั้นโดยธรรมชาติ
เขาย่อมดูแคลนพฤติกรรมของเฉาเจี้ยนกั๋ว เจ้าสารเลวนั่นอยู่แล้ว
เมื่อเห็นภรรยาช่วยระบายความแค้นแทนเขา ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
ขณะยิ้มอยู่ จู่ ๆ ลู่เย่ก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามือน้อย ๆ ของหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้ ดวงตาเปี่ยมด้วยความชื่นชม ก่อนเอ่ยชมว่า
“ภรรยาจ๋า คุณเก่งที่สุดเลย! คุณคือภรรยาที่ดีที่สุดในใต้หล้า!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวรู้ว่าเขาพูดแบบนี้เพราะอะไร แต่หลินเจี้ยนหลินกับจ้าวซิ่วอิงไม่รู้
สองสามีภรรยามองลู่เย่อย่างงุนงง พอเห็นเขายิ้มให้ลูกสาวตัวเองจนดูไร้ราคา ต่อให้เป็นพ่อแม่ฝ่ายหญิงก็ยังรู้สึกทนดูไม่ไหว
หลินเสี่ยวเสี่ยวแอบหยิกเขาเบา ๆ แล้วหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้พ่อแม่
พ่อแม่มองเธอด้วยสายตาแบบนั้นได้ยังไง เธอเป็นลูกสาวของพวกเขานะ! ไม่ใช่สาวแสบที่มาหลอกล่อหนุ่มน้อยไร้เดียงสาเสียหน่อย!
ยังดีที่หลังจากนั้นลู่เย่เอาแต่ส่งสายตาเกาะติดหลินเสี่ยวเสี่ยว ไม่ได้พูดอะไรชวนกระอักกระอ่วนอีก ไม่อย่างนั้นหลินเสี่ยวเสี่ยวคงอยากเอานิ้วเท้าขูดพื้นรถให้ทะลุ