หลินเสี่ยวเสี่ยวมองหลี่หยวนหยวนที่กำลังยิ้มให้เธออย่างสดใส พลางอดทอดถอนใจไม่ได้ว่าโชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์
เพราะเธอชิงลงมือจัดการกองผลิตซีเถียนเสียก่อน คราวนี้กองผลิตซีเถียนจึงไม่ได้จัดสรรเยาวชนผู้มีการศึกษาไปลงพื้นที่ และด้วยความบังเอิญ เด็กสาวที่เธอเปลี่ยนชะตาชีวิตให้กลับได้มาอยู่หมู่บ้านชิงซาน!
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอเพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก กลับรู้สึกถูกชะตากันอย่างประหลาด
หลินเสี่ยวเสี่ยวตอบพร้อมรอยยิ้มจากใจว่า
“ฉันชื่อหลินเสี่ยวเสี่ยว ยินดีมากที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอ!”
มิตรภาพระหว่างเด็กสาวบางทีก็เกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้เอง
ไม่นาน ในรถก็เหลือเพียงเสียงเด็กสาวสองคนพูดคุยเจื้อยแจ้วไปทั่วสารทิศ
ยิ่งคุย หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ่งพบว่าเธอกับหลี่หยวนหยวนเข้ากันได้อย่างน่าประหลาด
แม้แต่เรื่องรสนิยมการกิน ทั้งที่คนหนึ่งชอบอาหารเหนือ อีกคนชอบอาหารใต้ กลับตรงกันอย่างเหลือเชื่อ
ความเข้ากันได้เช่นนี้ทำให้หลินเสี่ยวเสี่ยวชอบเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเธอสองปีคนนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ
หลิวม่านที่นั่งอยู่ด้านหน้ามองทั้งสองคนคุยกันอย่างออกรสด้วยความอิจฉา
เพราะหน้าตาไม่สวย อีกทั้งยังเป็นลูกสาวคนเดียวที่หาได้ยากในยุคนี้และได้รับความรักเอาใจใส่จากครอบครัวอย่างมาก จึงทำให้เด็กสาวหลายคนในบ้านพักรวมที่ไม่ได้รับความรักเท่าที่ควรพากันกลั่นแกล้งเธอ
ตั้งแต่เด็กหลิวม่านก็แทบไม่มีเพื่อน และเพราะรู้สึกด้อยค่า จึงไม่ค่อยเป็นฝ่ายเข้าหาใครก่อน
หลิวม่านแอบมองหลินเสี่ยวเสี่ยวครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงที่สวยเกินไปคนนี้ทำไมถึงคุยกับหลี่หยวนหยวนคนเดียวล่ะ?
หรือว่าเธอก็คิดว่าหลิวม่านขี้เหร่ เลยไม่อยากสนใจเหมือนกัน?