หลินเสี่ยวเสี่ยวชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองหลินเย่าโอจูอย่างพินิจ
เมื่อสบกับดวงตากระจ่างใสของหลินเสี่ยวเสี่ยว หลินเย่าโอจูก็ยังรู้สึกละอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เขาหลบสายตาอย่างลนลาน แต่กลัวหลินเสี่ยวเสี่ยวจะไม่เชื่อ จึงรีบเสริมว่า
“ที่ผมคิดจะทำร้ายลู่เย่ จริง ๆ แล้วส่วนหนึ่งเป็นเพราะแม่ของเฉาเจี้ยนกั๋วช่วงนี้มาหาผมบ่อย ๆ พูดจายุยงให้เราแตกกัน”
“เสี่ยวเสี่ยว ผมรู้ว่าไม่มีใครบังคับให้ผมทำเรื่องนี้ ต้นเหตุจริง ๆ ก็อยู่ที่ตัวผมเอง แต่คนบ้านเฉาไม่ได้หวังดีเลยนะ เสี่ยวเสี่ยวต้องเชื่อผมนะ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองหลินเย่าโอจูอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยขึ้นว่า
“ฉันรู้แล้ว ขอบคุณที่บอกเรื่องพวกนี้กับฉัน”
พูดจบ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็หันหลังเดินไปทางประตู
หลินเย่าโอจูมองแผ่นหลังของเธอ แววตาหม่นหมองและว่างเปล่า คำถามที่ว่า “เธอจะยกโทษให้พี่ได้ไหม? ยังยอมรับพี่คนนี้เป็นพี่ชายหรือเปล่า?”
สุดท้ายก็ยังติดอยู่ที่ลำคอ เขาไม่มีหน้าพอจะถามออกไป
เขาคิดว่าชาตินี้หลินเสี่ยวเสี่ยวคงไม่สนใจเขาอีกแล้ว แต่เธอวางมือบนลูกบิดประตูแล้วกลับไม่ได้เปิดออกทันที กลับหันหลังให้เขาพลางพูดว่า
“อยู่ข้างในก็ทำตัวดี ๆ ถ้าประพฤติดีก็ลดโทษได้ ฉันหวังว่าคนที่ออกมาจะเป็นพี่เย่าโอจูของฉัน ไม่ใช่หลินเย่าโอจูแห่งตระกูลหลิน!”
แม้มองไม่เห็นสีหน้าของหลินเสี่ยวเสี่ยว แต่ดวงตาของหลินเย่าโอจูกลับแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาไหลพรั่งพรู
เขาพยักหน้าแรง ๆ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวมองไม่เห็น จึงรีบตอบเสียงดังว่า
“ได้!”
มุมปากของหลินเสี่ยวเสี่ยวยกขึ้นเล็กน้อย เธอไม่รั้งรออีก เปิดประตูแล้วจากไป
ภาพวัยเด็กผุดขึ้นในหัวของหลินเย่าโอจูราวกับฉายซ้ำเป็นฉาก ๆ
เพราะปู่ย่าตายายกับพ่อแม่ลำเอียง พวกพี่น้องจึงไม่ชอบเขากันนัก
พี่สาวทั้งสามคนไม่ได้ทำอะไรเขาต่อหน้า แต่ลับหลังกลับแอบหยิกและตีเขาอยู่เสมอ
แต่หลินเย่าโอจูรู้ดีว่าโทษพวกเธอไม่ได้ การมีอยู่ของเขาทำให้พวกเธอต้องเจ็บปวดมากขึ้น และเขาก็สมควรถูกกีดกันกับถูกทำร้ายแล้ว