สัมผัสได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจของหลินเซี่ยงตงที่รินรดบนใบหน้า หลี่หยวนหยวนพลันสะดุ้งผงะออกไปราวกับถูกลวก
“ฉัน... ฉันไปทำบะหมี่ก่อนนะ!”
ทิ้งคำพูดตะกุกตะกักไว้ประโยคหนึ่ง หลี่หยวนหยวนก็วิ่งหนีไปประหนึ่งกำลังหลบอะไรสักอย่าง
หลินเซี่ยงตงมองแผ่นหลังของสาวน้อย มุมปากยกยิ้มกว้างจนแทบจรดใบหูโดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันรู้ตัว
——
เช้าตรู่วันถัดมา หลินเซี่ยงตงก็มาเยี่ยมน้องสาว หลานชายตัวน้อย และหลานสาวตัวน้อย
แน่นอนว่าเขาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่พักใหญ่ ทั้งยังกอดเจ้าตัวน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดูไม่ห่าง
แต่หลินเซี่ยงตงกลับถามหลินเสี่ยวเสี่ยวอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่บ้าง
“เสี่ยวเสี่ยว เพื่อนสหายหลี่หยวนหยวนที่มาอาศัยบ้านเราเป็นคนที่ไหนเหรอ? รู้ไหมว่าตอนนี้มีคนที่ชอบหรือยัง?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นปลายหูของพี่ชายคนโตแดงระเรื่อ ก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเมื่อคืนจ้าวซิ่วอิงกลับมาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม
หลินเสี่ยวเสี่ยวหยอกพี่ชาย “พี่ใหญ่ ถามว่าผู้หญิงเขามีคนที่ชอบหรือยังไปทำไมคะ? หรือว่าพี่ชอบเขา?”
หลินเซี่ยงตงถูกน้องสาวจับได้ ก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ แต่ก็พยักหน้าตรงไปตรงมา
“พี่ว่าเธอน่ารักมาก แถมทำบะหมี่อร่อยด้วย ถ้าเธอยังไม่มีคนที่ชอบ พี่ใหญ่ก็ถึงวัยแต่งงานแล้ว เลยอยากลองจีบดู”
หลินเสี่ยวเสี่ยวหัวเราะพรืด ก่อนจะหัวเราะอยู่นานกว่าจะหยุดได้
พูดแล้วก็แปลก ชาติก่อนพี่ชายทั้งสองคนไม่ได้แต่งงานเลย
เดิมทีหลินเสี่ยวเสี่ยวคิดว่าชาตินี้จะเคารพการตัดสินใจของพี่ชายทั้งสองเหมือนกัน อย่างมากในอนาคตก็ให้เนี่ยนเนี่ยนกับเอินเอินเลี้ยงดูจนวาระสุดท้าย