พอเห็นว่าเป็นพ่อแม่กับคุณย่า หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ถามอย่างตกใจ
“พ่อ แม่ คุณย่า กลับมากันได้ยังไงคะ?”
หญิงชราคว้ามือหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้ทันที
“หลานรักของย่า! บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“อาเย่บอกแค่ว่าหนูบาดเจ็บ แต่ไม่ยอมบอกว่าหนักแค่ไหน เมื่อคืนย่าอยากกลับมาด้วยตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขายืนกรานว่าไม่เป็นไร ย่ากังวลจนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน!”
หลินเจี้ยนหลินกับจ้าวซิ่วอิงต่างก็มองสำรวจหลินเสี่ยวเสี่ยวขึ้นลงด้วยแววตาเป็นห่วง
หัวใจของหลินเสี่ยวเสี่ยวราวกับถูกโอบอุ้มด้วยสายน้ำอุ่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่ว
เธอรีบกุมมือหญิงชรากลับไว้ แล้วหันไปทักทายพ่อแม่
“หนูไม่เป็นไรค่ะ แค่แผลถลอกนิดหน่อย อาเย่เห็นหนูเจ็บไม่ได้ เลยตื่นตูมไปเอง”
“พ่อ แม่ คุณย่า รีบเข้าไปพักผ่อนในห้องรับรองเถอะค่ะ หนูจะทำอาหารเช้าให้”
ทั้งสามคนเดินตามหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้าไปในบ้าน ก่อนจะสบายใจได้ก็ต่อเมื่อเห็นบาดแผลของเธอกับตาตัวเอง
คุณย่าอายุมากแล้ว อดนอนมาทั้งคืนก็ทนไม่ไหวจริง ๆ
จ้าวซิ่วอิงจึงพาคุณย่าไปพักที่ห้องรับรอง ส่วนหลินเจี้ยนหลินไม่ได้ตามไป เขาไปช่วยหลินเสี่ยวเสี่ยวตักน้ำ
ทำอาหารเช้าได้ครึ่งทาง ลู่เย่ก็ตื่นขึ้นมา
เขายืนกรานว่าจะรับช่วงทำต่อเอง หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงช่วยก่อไฟให้
คุณย่าหลับสนิทแล้ว พวกเขาจึงไม่ได้ปลุกให้ตื่นมากินอาหารเช้า เพียงแต่อุ่นอาหารเก็บไว้ให้ ส่วนจ้าวซิ่วอิง หลินเจี้ยนหลิน หลินเสี่ยวเสี่ยว และลู่เย่ทั้งสี่คนก็กินอาหารเช้าด้วยกัน
จากนั้นทุกคนจึงเริ่มพูดถึงเรื่องที่หลินเจินเจินก่อขึ้นคราวนี้
หลินเจี้ยนหลินกล่าวว่า
“เมื่อคืนพ่อกับแม่ได้ยินคุณย่าเล่าแล้วว่า ผู้อำนวยการเฉินเป็นหลานชายที่คุณปู่เฉินรักที่สุด”
“ถึงผู้อำนวยการเฉินจะบาดเจ็บระหว่างปฏิบัติภารกิจจนต้องปลดประจำการ แต่ความรักที่คุณปู่เฉินมีให้เขาไม่ได้ลดลงเลย กลับยิ่งสงสารและทะนุถนอมเขามากขึ้นด้วยซ้ำ”