ลู่เย่ราวกับรู้ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวกำลังคิดอะไรอยู่
หลินเสี่ยวเสี่ยวทำการค้ากับเฉินเหล่าซาน เขายังพอวางใจได้บ้าง แต่ถ้าเธอไปหาคนอื่น ลู่เย่ย่อมไม่วางใจอย่างยิ่ง
เขากุมมือหลินเสี่ยวเสี่ยวไว้ สบตาเธอ แล้วจู่ ๆ ก็พูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวกันขึ้นมา
“ภรรยา เงินที่บ้านเรามีรวมกันตอนนี้น่าจะเกือบ 15,000 แล้วใช่ไหม?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของเขาอย่างรวดเร็ว
ลู่เย่กำลังบอกว่าเงินที่บ้านมีพอใช้แล้ว ไม่อยากให้เธอเอาของจากมิติส่วนตัวไปเสี่ยงค้าขายกับคนที่ไม่คุ้นเคย
เมื่อเห็นสายตาจริงจังและเป็นกังวลของลู่เย่ ซึ่งหาได้ยากนัก
หลินเสี่ยวเสี่ยวเม้มริมฝีปาก ก่อนจะตอบในที่สุด
“อื้อ ตอนนี้เกิน 15,000 แล้ว พอใช้แน่นอน!”
ลู่เย่เข้าใจทันทีว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวตกลงว่าจะไม่เอาของลึกลับของเธอไปค้าขายอีก
แววตาจริงจังและเป็นกังวลอ่อนโยนลง เขาบีบมือน้อย ๆ ของหลินเสี่ยวเสี่ยวเบา ๆ เพื่อปลอบโยน
“ไม่ต้องห่วง รายได้ของบ้านเราไม่ขาดมือหรอก ขอแค่ภรรยาสบายดี ผมจะพยายามให้ภรรยาเป็นเศรษฐีนีตัวน้อยไปตลอด!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวส่งยิ้มให้เขา “อื้อ! พี่เย่เก่งมาก! ฉันรู้อยู่แล้ว!”
พอออกไปขายของจากมิติส่วนตัวไม่ได้ หลินเสี่ยวเสี่ยวก็หมดอารมณ์เก็บของป่า
เอาไว้ค่อยเก็บออกมาใช้ตอนที่ที่บ้านต้องการก็พอ
โรงเรียนปิดเทอมแล้ว ช่วงนี้นอกจากเรียนวิชาแพทย์ หลินเสี่ยวเสี่ยวยังติดใจการขึ้นเขาไปเก็บของป่ากับพวกเด็ก ๆ
กำลังเพลิดเพลินอยู่พอดี วันนั้นลู่เย่หยุดงานและบอกว่าจะขึ้นเขาเหมือนกัน