ลู่เย่สะดุ้งตกใจ เรื่องชีวิตคนสำคัญยิ่ง เขาไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป
ถึงอย่างนั้นก็ยังอดกำชับด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
“เมียจ๋า เดินช้า ๆ นะ อย่าให้แผลเดิมเจ็บหนักกว่าเดิม!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวผลักเขาเบา ๆ
“รู้แล้ว! รีบไปเถอะ แผลฉันกลับบ้านไปทายาก็หายแล้ว ฉันสงสัยว่าหลินเจินเจินเป็นคนทำร้ายเขา เดี๋ยวฉันกลับไปตามคนไปจับตัวคนร้ายก่อน คุณไปส่งอาจารย์ใหญ่เฉินที่โรงพยาบาล!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองลู่เย่ปั่นจักรยานจากไปอย่างรวดเร็ว หัวใจที่พะวงอยู่จึงค่อยคลายลงเล็กน้อย
ตอนนี้เธอถึงได้สนใจอาการเจ็บของตัวเอง เธอเก็บท่อนไม้หนาจากข้างทางมาใช้แทนไม้เท้า แล้วค่อย ๆ เดินกลับไปยังกองผลิต
ส่วนจักรยานนั้น แฮนด์บิดเบี้ยวไปหมดแล้ว สภาพของหลินเสี่ยวเสี่ยวตอนนี้ก็เข็นกลับไปไม่ไหว ทำได้เพียงกลับไปตามคนมาช่วยก่อน
เส้นทางที่ปั่นจักรยานใช้เวลาแค่สิบกว่านาที หลินเสี่ยวเสี่ยวกลับใช้เวลาเดินไปกว่า 40 นาที
หลินเสี่ยวเสี่ยวตรงไปหาหัวหน้ากองผลิตที่สำนักงานกองผลิต
โชคดีที่วันนี้คนในกองเพิ่งทำงานเกษตรรอบนี้เสร็จและกำลังพักผ่อน เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านคนเก่า หัวหน้ากองผลิต และเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ อยู่ที่สำนักงานกองผลิตเพื่อประชุมหารืองานเพาะปลูกรอบต่อไป
เธอจึงไม่ต้องวิ่งวุ่นไปตามหาคนที่อื่นอีก
พอเห็นสภาพเธอ หัวหน้ากองผลิตกับเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านคนเก่าก็ถามขึ้นพร้อมกันอย่างร้อนใจ
“หนูเสี่ยวเสี่ยว เป็นอะไรไป?”
หลินเสี่ยวเสี่ยวโบกมือ
“ฉันไม่เป็นไร โดนหลินเจินเจินชนจนล้มเท่านั้นเอง”
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถามว่าเธอมาทำอะไร หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เล่าเรื่องทั้งหมดอย่างรวบรัด