พอเห็นป้ายหน้าประตูบ้านหลังเล็กที่ลู่เย่หยุดลง หลินเสี่ยวเสี่ยวก็รู้แล้วว่าเพื่อนของเขาคือใคร แม้ยังไม่ได้เข้าไปก็ตาม
ที่อยู่นี้ไม่ใช่ที่เดียวกับที่เขียนอยู่บนกระดาษซึ่งเฉินเหล่าซาน หัวหน้าตลาดมืด ยัดให้เธอหรอกหรือ!
เป็นอย่างที่คิด ลู่เย่เดินไปเคาะประตูบ้านหลังเล็ก คนที่เปิดประตูออกมาก็คือเฉินเหล่าซาน
วินาทีที่หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นเฉินเหล่าซาน เธอก็เผลอหลบไปอยู่หลังแผ่นหลังกว้างใหญ่ของลู่เย่
พอนึกขึ้นได้ว่าตอนเธอไปตลาดมืดปลอมตัวเป็นหญิงชรา ร่างกายก็ชะงักแข็งค้าง ก่อนจะหยุดท่าทางถอยหนีไว้
แม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อย แต่ลู่เย่ซึ่งคอยจับตาดูหลินเสี่ยวเสี่ยวอยู่ตลอดกลับสังเกตเห็น
เขานึกสงสัย พลางมองเฉินเหล่าซานที่หน้าตาดูเป็นผู้เป็นคนดี เขาก็ไม่ได้ดูน่ากลัวนี่นา ทำไมถึงทำให้เธอตกใจได้ล่ะ?
ลู่เย่ยังไม่ทันคิดอะไรมาก เฉินเหล่าซานก็เห็นว่าเป็นเขามา จึงรีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“พี่เย่ ในที่สุดก็มาเสียที!”
ระหว่างพูด เขาชะโงกมองจักรยานที่อยู่ด้านหลังลู่เย่ ไม่เห็นเหยื่อที่เฝ้ารอมานาน กลับเห็นสาวน้อยแสนสวยคนหนึ่งแทน
เมื่อสบเข้ากับสายตาสำรวจของเฉินเหล่าซาน หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เผลอหลบตาอย่างรู้สึกผิดโดยไม่รู้ตัว
ลู่เย่เห็นเฉินเหล่าซานมองหลินเสี่ยวเสี่ยวก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ เขาขยับตัวบังสายตาอีกฝ่าย ก่อนบอกจุดประสงค์ตรง ๆ
“ช่วงนี้ฉันไม่ว่างขึ้นเขาไปล่าสัตว์ วันนี้มาฝากจักรยานไว้ที่บ้านนาย ฉันต้องเข้าอำเภอสักหน่อย”
พอได้ยินดังนั้น เฉินเหล่าซานก็ลืมสงสัยไปเลยว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวเป็นใคร รีบถามอย่างร้อนใจ
“พี่เย่ ช่วงนี้กองพลของพวกพี่ยังพักหนาว ไม่ได้ออกไปทำงานไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีเวลาล่าสัตว์ล่ะ?”
ลู่เย่เป็นผู้จัดหาเนื้อรายใหญ่ที่สุดของเขา และเพราะเหยื่อที่ลู่เย่ล่ามา เขาถึงได้นั่งตำแหน่งหัวหน้าตลาดมืดได้อย่างมั่นคงจนถึงตอนนี้