ตาปู่ของหลินสูบกล้องยาสูบฟืดฟาด สีหน้าบึ้งตึง
เขาเองก็เสียใจที่แยกบ้าน แต่จะให้เอาเงินที่ไหนไปคืนลู่เย่ล่ะ?
ไอ้รองนี่มันเลี้ยงไม่เชื่องจริง ๆ แค่ให้ทำงานเพิ่มอีกหน่อยเองไม่ใช่หรือ ถึงกับร่วมมือกับคนนอกมาโวยวายขอแยกบ้านเชียวหรือ?
รู้อย่างนี้ตอนนั้นปล่อยให้มันอดตายไปเสียก็ดี! ตาปู่ของหลินคิดอย่างเคียดแค้น
เมื่อนึกถึงเงิน 100 หยวนที่หลานชายคนโปรดแย่งไป แล้วต้องคืนให้เขา ตาปู่ของหลินก็เจ็บปวดใจ
แต่พอนึกถึงหลินเย่าโอจู เขาก็นึกถึงคำขู่ของอีกฝ่ายว่า หากที่บ้านไปหาเรื่องบ้านรองอีก เขาจะตัดขาดกับตระกูลหลิน
ความคิดที่จะไปหาเรื่องบ้านรองในใจก็พลันมลายไป
ปีที่หลินเย่าโอจูเกิด เขาแอบไปให้ “เซียนเฒ่า” ผู้เก่งกาจคนหนึ่งทำนายดวง
“เซียนเฒ่า” บอกว่าบ้านพวกเขามีดาวนำโชคมาเกิด ขอเพียงปฏิบัติต่อดาวนำโชคให้ดี คนทั้งบ้านก็จะได้รับพรคุ้มครองให้ราบรื่นและมั่งคั่งร่ำรวย
เขาจะปล่อยให้หลานชายดาวนำโชคต้องผิดใจกับตระกูลหลินเพราะไอ้ลูกอกตัญญูอย่างลูกชายคนรองไม่ได้
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ตาปู่ของหลินก็ใช้กล้องยาสูบเคาะโต๊ะดังปัง ก่อนจะตำหนิลูกชายทั้งสองที่ตนรักใคร่เป็นพิเศษอย่างหาได้ยากว่า
“พอได้แล้ว! หุบปากซะ! ต่อให้ฉันแก่จนอดตาย ต้องออกไปขอทาน ก็ไม่มีวันไปขอจากบ้านไอ้ลูกอกตัญญูอย่างลูกชายคนรองหรอก!”
“ต่อไปฉันจะถือว่าลูกชายคนรองตายไปแล้ว ไม่มีลูกคนนี้อีก รอเย่าโอจูได้ดิบได้ดีเมื่อไร บ้านลูกชายคนรองก็อย่าหวังจะได้ประโยชน์จากบ้านนี้แม้แต่นิดเดียว!”
ทางด้านบ้านตระกูลหลิน พ่อของหลินถือชามใบใหญ่เดินกลับมา ใบหน้าเปื้อนยิ้มพลางอธิบายกับภรรยาและลูก ๆ ว่า
“ทางบ้านตระกูลหลินกินกันแล้ว พวกเรากินกันเองเถอะ”