ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่าป้าคนนั้นกับพี่สะใภ้คนเล็กเกี่ยวข้องกันอย่างไร จู่ ๆ เฉินเหล่าซานก็ถูกลูกน้องร่างใหญ่ตบไหล่เข้าให้ เจ้าร่างใหญ่บีบคอห่านตัวโตไว้ พลางยิ้มซื่อ ๆ
“ฮี่ ๆ หัวหน้า อะไรเหมือนกันมากครับ? ดูห่านตัวนี้สิ อ้วนเชียว! วันนี้เอาห่านตุ๋นหม้อเหล็กมากินกันดีไหม!”
เฉินเหล่าซานผุดลุกขึ้นอย่างหงุดหงิดแล้วตบหัวเขา
“กินอยู่นั่นแหละ! รู้จักแต่กิน! ดูตัวเองสิ หนักเกือบ 125 กิโลกรัมแล้วนะ หมูที่เลี้ยงไว้ก่อนตรุษจีนยังอ้วนสู้แกไม่ได้เลย! ถึงเวลาลดน้ำหนักแล้ว ไปตุ๋นมาให้ฉันกิน ส่วนแกแทะได้แค่กระดูก!”
ความคิดของเฉินเหล่าซานถูกเจ้าร่างใหญ่ขัดจังหวะ จึงไม่ได้คิดอะไรต่อในตอนนั้น
เขาเพียงเดาว่าป้าลึกลับคนนั้นคงเป็นญาติของพี่สะใภ้คนเล็ก คิดว่าคราวหน้าที่ได้เจอพี่สะใภ้จะลองถามไถ่ดู จะได้อาศัยพี่สะใภ้รั้งลูกค้ารายใหญ่คนนี้เอาไว้
หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่รู้เลยว่าตัวเองเกือบโป๊ะแตกเข้าให้แล้ว
เธอถือเงินกลับบ้าน แล้วบอกตรง ๆ ว่าได้มาจากการขายปลาทองตัวเล็ก ก่อนจะยื่นให้พ่อแม่
หลินเสี่ยวเสี่ยวคล้องแขนแม่ของหลินแล้วออดอ้อน
“พ่อคะ แม่คะ ตอนนี้บ้านเรามีเงินแล้ว เราไปขอแบ่งที่ดินปลูกบ้านสักแปลง แล้วสร้างบ้านใหม่กันเลยดีไหมคะ!”
“บ้านลู่เย่อยู่ตรงเชิงเขาต้าชิงซาน เดินมาบ้านเรายังต้องใช้เวลาตั้งครึ่งชั่วโมง ไกลจะตาย!”
“เราไปขอให้เลขาพรรคประจำหมู่บ้านจัดที่ดินใกล้บ้านลู่เย่ให้ แล้วสร้างบ้านใหม่กันเถอะค่ะ หนูอยากแต่งงานแล้วก็ยังเดินกลับบ้านได้ใกล้ ๆ จะได้อยู่ใกล้บ้านขึ้นอีกหน่อย!”