>5<เฉาเจี้ยนกั๋วถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาไม่ได้แสดงความกังวลต่อบทลงโทษทางกฎหมายที่แม่ของเขากำลังจะต้องเผชิญออกมาแม้แต่น้อย บนใบหน้าเกือบจะกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ด้วยซ้ำ
หลินเสี่ยวเสี่ยวมองแม่ลูกคู่นี้ด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้แปลกใจกับสิ่งที่เฉาเจี้ยนกั๋วทำเลย
ผ่านมาสองชาติแล้ว เฉาเจี้ยนกั๋วยังคงเป็นเหมือนเดิม ปกติเรื่องเลวร้ายทั้งหลายดูราวกับว่าเขาทำตามคำพูดของแม่ แต่เอาเข้าจริง เรื่องไหนที่ไม่เป็นประโยชน์กับตัวเอง เขาก็ไม่เคยเป็นลูกแหง่แม่จริง ๆ สักครั้ง
พอเกิดเรื่องขึ้น เฉาเจี้ยนกั๋วไม่เคยตำหนิตัวเองหรือทบทวนความผิดของตัวเอง ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมามีแต่จะโยนความผิดให้คนอื่นอย่างไร
แต่หลินเสี่ยวเสี่ยวก็ไม่ได้สงสารแม่ของเฉาเลยสักนิด ตัวแม่ของเฉาเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร เฉาเจี้ยนกั๋วจะใช้ประโยชน์จากเธออย่างไร้ยางอายได้ขนาดนี้ ก็เป็นเพราะเธอตามใจเขาเอง
ถูกลูกชายสุดที่รักหักหลังเข้าให้ นับเป็นผลกรรมของแม่เฉาแล้ว!
คนที่มุงดูไม่ได้โง่กันทุกคน ย่อมมีคนสังเกตเห็นความผิดปกติ
หลายคนดูแคลนเฉาเจี้ยนกั๋วอยู่ในใจ แต่ไม่มีใครลุกขึ้นมาพูดอะไร
พูดให้ชัดก็คือ ไม่ว่าจะเป็นคนตระกูลเฉาร่วมมือกันทำร้ายหลินพั่นตี้ หรือเป็นฝีมือแม่เฉาคนเดียว ก็ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่หลินพั่นตี้เองยังมองเรื่องราวไม่ออก ไม่คิดจะสืบหาความจริง แล้วใครจะหาเรื่องใส่ตัวกันล่ะ
หลินพั่นตี้ไม่รู้จริง ๆ หรือว่าเฉาเจี้ยนกั๋วก็รู้เห็นเป็นใจด้วย?
อาจจะไม่รู้ก็ได้ เพราะตลอดเรื่องเฉาเจี้ยนกั๋วไม่ได้ลงมือโดยตรง ด้วยหัวสมองที่ไม่ค่อยฉลาดของเธอ คิดไม่ถึงก็ดูพอเข้าใจได้
หรือบางทีหลินพั่นตี้อาจรู้ แต่ไม่กล้าพูดออกมา ลูกเพิ่งคลอด ส่วนตัวเธอเองก็ไม่มีความสามารถอะไร