หลินเสี่ยวเสี่ยวถึงกับชะงัก มองลู่เย่ที่แววตาจริงจัง ก่อนถามเสียงแห้งผากว่า
“อาเย่ คุณรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
ลู่เย่เม้มปาก ไม่ได้ตอบในทันที
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ดึงหลินเสี่ยวเสี่ยวเข้ามากอด วางคางลงบนไหล่ของเธอ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
“เมียจ๋า ผมกลัวมากเลย!”
“ตอนหลินพั่นตี้คลอดวันนี้ เลือดออกตั้งเยอะ พอคิดว่าต่อไปคุณอาจต้องเจอแบบนั้น ผมก็ทนไม่ไหว”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินเสี่ยวเสี่ยวก็เข้าใจว่าเขาคงตกใจมาก
เธอยกมือกอดตอบลู่เย่ แล้วปลอบเขาอย่างอ่อนโยน
“อาเย่ อย่ากลัวเลย คุณดูแลฉันดีขนาดนี้ แถมยังเชิญคุณหมอเฝิงมาช่วยล่วงหน้า ฉันต้องไม่เป็นอะไรแน่!”
อ้อมแขนของลู่เย่กระชับแน่นขึ้น เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่า การแท้งในช่วงตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนนั้นอันตรายยิ่งกว่าการคลอดยากเสียอีก
เขาเงียบอยู่นานกว่าจะเอ่ยขึ้น
“เมียจ๋า หลังคลอดลูกคนนี้แล้ว เราไม่ต้องมีลูกอีกได้ไหม?”
ลู่เย่ทนรับผลที่อาจต้องสูญเสียหลินเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้
หลินเสี่ยวเสี่ยวเคยเล่าเรื่องชาติก่อนให้เขาฟัง บอกว่าเขาตายเพราะเกิดอุบัติเหตุตอนขึ้นเขาไปล่าสัตว์
แต่ลู่เย่รู้จักตัวเองดี เขาไม่ได้ตายเพราะฝีมือไม่ถึงจนเกิดอุบัติเหตุ เขาแค่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว
ชาติก่อน เมื่อรู้ว่าหลินเสี่ยวเสี่ยวตั้งครรภ์ เขาคิดว่าเธอมีความสุขดี และรู้ด้วยว่าตัวเองไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เขาไม่อยากเห็นผู้หญิงที่อยู่ในใจมีลูกกับผู้ชายคนอื่น ทั้งยังหมดความสนใจในโลกใบนี้ไปเสียแล้ว
บางทีเขาอาจเจอเสือเข้าจริง ๆ แต่ที่หนีไม่รอดนั้น ย่อมมีเหตุผลที่เขาเลือกยอมแพ้ไม่หนีอยู่ด้วยแน่นอน