หลินพั่นตี้เหลือบมองของฝากวันกลับบ้านที่ลู่เย่นำกลับมาด้วย แววอิจฉาวาบผ่านดวงตา ก่อนจะพูดจาประชดประชันว่า
“เสี่ยวเสี่ยว ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าเธอนะ วันกลับบ้านเป็นเรื่องสำคัญ ควรกลับไปบ้านตระกูลหลินสิ”
“พวกเราแค่แยกบ้านกัน ไม่ได้ตัดขาดกันเสียหน่อย เธอไม่กลับไปบ้านตระกูลหลินแม้แต่วันกลับบ้าน แบบนี้ปู่ย่าจะเสียใจแค่ไหน!”
เธอตั้งใจมาหาเรื่องหลินเสี่ยวเสี่ยวโดยเฉพาะ
เช้าตรู่วันนี้ เธอถูกแม่สามีตัวร้ายอย่างแม่ของเฉาใช้ให้ออกมาขุดหนอนให้ไก่ แต่กลับเห็นลู่เย่กับหลินเสี่ยวเสี่ยวหอบหิ้วข้าวของถุงใหญ่ถุงเล็กกลับบ้านเดิม
พอนึกถึงตอนตัวเองกลับบ้าน แม่ของเฉาไม่ยอมให้เธอเอาของกลับไปแม้แต่ด้ายสักเส้น ทั้งยังถูกคนในบ้านตำหนิอีก
เมื่อเทียบกับลู่เย่ที่เอาของมากมายมาให้หลินเสี่ยวเสี่ยวเพื่อรักษาหน้า เธอก็ยิ่งรู้สึกไม่ยุติธรรม
หลินเสี่ยวเสี่ยวมีของฝากวันกลับบ้านมากนักไม่ใช่หรือ งั้นเธอก็จะกลับไปบ้านตระกูลหลินเพื่อบอกข่าว ให้คนพวกนั้นมาชิงไปเสีย ใครใช้ให้หลินเสี่ยวเสี่ยวชอบอวดนักล่ะ!
หลินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองหลินพั่นตี้อย่างเย็นชา ไม่คิดจะสนใจ ก่อนหันไปมองตาปู่ของหลินกับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะป้าสะใภ้ใหญ่ของหลิน
“อะไรคะ? คุณปู่กับทุกคนลืมแล้วหรือว่าวันแต่งงานของฉันทำอะไรไว้ ถึงได้จงใจมาเตือนว่าฉันไม่ควรทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น?”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ คนตระกูลหลินที่รู้เรื่องต่างก็โกรธ วันนั้นลูกสาว/น้องสาวเพิ่งแต่งงาน พวกเขาไม่อยากทำให้เรื่องบานปลาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
สีหน้าป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินซีดลงเล็กน้อย เธอหดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
ตาปู่ของหลินเองก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะถลึงตาใส่หลินพั่นตี้