หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จึงชะโงกหน้าออกจากไหล่ของลู่เย่แล้วหันกลับไปมอง
เมื่อเห็นหมีดำตัวใหญ่สูงเกือบ 3 เมตร หลินเสี่ยวเสี่ยวก็สะดุ้งจนร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
หมีดำเห็นเจ้าสองขาที่แอบขุดอาหารของมันวิ่งหนีไป จึงยืนตัวตรงด้วยความโกรธและคำรามลั่น ก่อนจะไล่ตามทั้งสองคนไป
โชคดีที่ลู่เย่ปราดเปรียว แม้จะอุ้มหลินเสี่ยวเสี่ยวอยู่ก็ยังทิ้งหมีดำไว้ข้างหลังได้ในระยะที่ไม่ใกล้ไม่ไกลนัก
หลินเสี่ยวเสี่ยวกอดลู่เย่แน่นด้วยความประหม่า มือกำหมัดจนแน่น
หลินเสี่ยวเสี่ยวสามารถหลบเข้าไปในมิติส่วนตัวได้ และสำหรับลู่เย่แล้ว มิติส่วนตัวก็แทบจะไม่ใช่ความลับอีกต่อไป
เดิมทีหลินเสี่ยวเสี่ยวตั้งใจจะรอจนถึงวันเกิดของลู่เย่ในเดือนหน้า แล้วค่อยสารภาพเรื่องนี้กับเขาเป็นของขวัญวันเกิด
แต่ปัญหาคือเธอไม่เคยพาคนเป็นเข้าไปในมิติส่วนตัวมาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะพาลู่เย่เข้าไปได้หรือไม่
หลินเสี่ยวเสี่ยวกลัวว่าลู่เย่จะเข้าไปในมิติส่วนตัวไม่ได้ แล้วเธอกลับหายตัวไปกะทันหัน จนเขาเสียสมาธิและตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม
หลินเสี่ยวเสี่ยวจ้องหมีดำที่ถูกลู่เย่อาศัยภูมิประเทศอันคุ้นเคยสลัดห่างออกไป
เธอประหม่าเสียจนไม่กล้าหายใจ กลัวว่าการขยับตัวเพียงเล็กน้อยจะส่งผลต่อลู่เย่
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนี้หลินเสี่ยวเสี่ยวใช้โชคจนหมดหรือเปล่า ตอนนี้ผลกรรมถึงได้ตามทันจริง ๆ
ขณะที่หมีดำถูกทิ้งห่างไปเกือบ 500 เมตร จู่ ๆ ลู่เย่ก็หยุดกึก ร่างทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้าอย่างแรงตามแรงเฉื่อย
ในจังหวะที่กำลังจะล้มถึงพื้น ลู่เย่ออกแรงที่เอวพลิกตัว 180 องศา แล้วหันหลังลงพื้นเพื่อรองรับหลินเสี่ยวเสี่ยว ก่อนจะล้มลงไปพร้อมกัน
หลินเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของลู่เย่แล้วมองไปข้างหน้า ก็เห็นเสือตัวใหญ่ที่มีขนาดไม่ต่างจากหมีดำกำลังจ้องทั้งสองคนเขม็ง
เมื่อสบตากับหลินเสี่ยวเสี่ยว เสือก็เหมือนถูกยั่วโมโห มันก้มตัวแล้วพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว