หลินเสี่ยวเสี่ยวเริ่มแนะนำจากห้องนอนใหญ่ในวิลล่าที่พวกเขาอยู่ตอนนี้ให้ลู่เย่ฟัง
เธอพาลู่เย่เดินชมรอบวิลล่า ก่อนจะพาเขามาที่ห้องครัว เปิดตู้เย็น หยิบเค้กชิ้นหนึ่งยื่นให้เขา
“พี่เย่ วิ่งมาตั้งแต่เช้าคงเหนื่อยแล้ว กินเค้กรองท้องก่อนนะ”
“ยุคนี้เค้กแบบนี้ไปซื้อที่ร้านมิตรภาพได้เหมือนกัน แต่ต่อไปจะมีให้เห็นทั่วไป แถมยังมีหลายแบบและรสชาติดีกว่านี้ด้วย”
ลู่เย่รับเค้กที่หลินเสี่ยวเสี่ยวยื่นมาให้โดยไม่ทันคิด แต่พอเห็นว่าในตู้เย็นมีเค้กชิ้นนี้อยู่แค่ชิ้นเดียว เขาก็คิดจะป้อนให้หลินเสี่ยวเสี่ยวกิน
ทว่าในวินาทีถัดมา ลู่เย่ซึ่งกำลังตื่นตะลึงกับสิ่งอำนวยความสะดวกจากอนาคตที่หลินเสี่ยวเสี่ยวแนะนำอยู่แล้ว พลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือสั่นจนเกือบทำเค้กหล่นพื้น
เขาเห็นกับตาว่าตรงตำแหน่งที่หลินเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งหยิบเค้กออกไป จู่ ๆ ก็มีเค้กหน้าตาเหมือนกันทุกประการปรากฏขึ้นมาอีกชิ้น!
ขณะที่ลู่เย่กำลังสงสัยว่าตัวเองตาฝาดหรือเปล่า
หลินเสี่ยวเสี่ยวหยิบเค้กชิ้นนั้นออกมา ใช้ส้อมกินอย่างเอร็ดอร่อย
แล้วตำแหน่งที่วางเค้กก็มีเค้กชิ้นใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกชิ้น!
ลู่เย่มองเค้กในมือ จากนั้นก็มองหลินเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังกินอย่างมีความสุขจนหรี่ตา แล้วหันไปมองเค้กชิ้นใหม่ในตู้เย็นอีกครั้ง
เขาอ้าปากแล้วหุบลงอยู่หลายหน ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้จะพูดอะไรเพื่อถ่ายทอดความตกตะลึงและความสงสัยของตัวเอง
หลินเสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางเหม่อ ๆ ซื่อ ๆ ที่หาได้ยากของลู่เย่แล้วก็อดหัวเราะไม่ได้