หลินติ้งหนานเคยเป็นทหารมาก่อน แน่นอนว่าเขาไม่ทำตัวเหมือนโจรบุกพังประตู เพียงแต่แรงเคาะประตูของเขาก็ไม่เบาเลย
ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินด่าพึมพำพลางเปิดประตู «ใครน่ะ! ถ้าทำประตูบ้านฉันพัง ต้องชดใช้สิบเท่า!»
พอเห็นหญิงชราสีหน้าเย็นชาและหลินติ้งหนานผู้เปี่ยมบารมียืนอยู่ด้านนอก ทั้งยังมีคนมามุงดูอีกมากมาย ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินก็หุบปากฉับ ไม่กล้ากำเริบเสิบสานด่าทออีก
เธอเอ่ยเสียงอ่อนลงอย่างกระอักกระอ่วน «พวกคุณมีธุระอะไรหรือ?»
หลินติ้งหนานไม่ต้องรอให้หญิงชราสั่งก็พูดขึ้นทันที
«ไปเรียกหลินต้าซู่กับหลิวชุ่ยฮวาออกมา! พวกเขาต้องสงสัยว่าลอบสับเปลี่ยนลูกชายของน้องชายฉัน!»
ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินใจหายวาบ เรื่องนี้หลินเหล่าต้าซึ่งตอนนั้นอายุแปดขวบย่อมรู้ดี สามีเองก็เคยกระซิบบอกเธอตอนคุยกันตามลำพัง
เมื่อเห็นทหารนับสิบคน ป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินก็รู้สึกว่าต้องเกิดเรื่องแน่แล้ว
เธอพยายามพูดกลบเกลื่อนอย่างลนลาน «ฉะ...ฉัน พ่อแม่สามีถูกน้องชายคนรองของบ้านฉันทำให้ป่วย นอนซมลุกจากเตียงไม่ไหวค่ะ สหายทหาร พวกคุณคงเข้าใจผิดแล้ว!»
หญิงชราส่งเสียงหึอย่างเย็นชา แล้วเหลือบมองลูกชายคนโตอย่างไม่พอใจ
«จะพูดจาไร้สาระกับเธอทำไม! เป็นผู้ชายแท้ ๆ มัวแต่อ้ำอึ้ง!»
เธอสั่งหวังน้อยโดยตรง «หวังน้อย! พาคนไปลากตัวพวกนั้นออกมาให้ฉัน!»
หวังน้อยรับคำอย่างฉับไว พร้อมทำความเคารพ «รับทราบครับ ท่านผู้บังคับบัญชา!»
เขาพาคนอีกสี่ห้าคนผลักป้าสะใภ้ใหญ่ของหลินที่กำลังกรีดร้องโวยวายเข้าไปด้านใน
ไม่นานนัก หลินต้าซู่กับหลิวชุ่ยฮวาผู้เป็นย่าหลินก็ถูกหามออกมาในสภาพอ่อนแรง ด้านหลังยังมีคนอื่น ๆ ในตระกูลหลินวิ่งตามมาขัดขวางอย่างลนลาน