หลินเจินเจินเบิกตากว้าง ก่อนย้อนถามว่า:
“พ่อหมายความว่ายังไง!”
หลินติ้งเจียจิ้มหน้าผากหลินเจินเจินอย่างแรง:
“ยัยสมองหมู! ทำให้เรื่องมันเป็นจริงขึ้นมาสิ! เธอดูแลเขาให้ดี แล้วเขาจะไม่ยอมทำตามเธอทุกอย่างหรือไง!”
——
หลังจัดการงานที่กองพะเนินอยู่ในโรงเรียนเสร็จ วันนั้นเฉินเป่ากั๋วก็เตรียมไปที่คอมมูนเพื่อพบเฉินเหล่าซาน น้องชายคนที่สามของเขา แล้วค่อยเดินทางกลับ
ที่จริงเขาอยากอยู่หมู่บ้านชิงซานต่อมาก
ที่นี่แทบไม่มีใครเห็นใจเขา ตรงกันข้าม ทุกคนกลับให้ความเคารพเขามาก เพราะเขาเป็นครูใหญ่
ที่นี่ยังมีหลินเสี่ยวเสี่ยว สหายรู้ใจที่ไม่มองเขาเป็นคนป่วย และเข้ากันได้กับเขาในทุกด้าน
หากเป็นไปได้ เขายินดีอยู่ที่หมู่บ้านชิงซานไปตลอดชีวิต เป็นครูใหญ่ธรรมดา ๆ ของโรงเรียนประถมคอมมูนธงแดง
แต่ช่วงนี้ขาของเขาแย่ลงกว่าแต่ก่อนมาก ปวดจนเขานอนไม่หลับตลอดทั้งคืน
สภาพการรักษาของที่นี่คงเทียบโรงพยาบาลทหารในเมืองหลวงไม่ได้
ครั้งนี้เขากลับไปก็เพื่อรักษาขา เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังกลับไปแล้วจะได้กลับมาอีกหรือเปล่า
เพราะไม่แน่ใจว่าจะได้กลับมาอีกไหม ช่วงนี้เสี่ยวฮวาจึงดูแลเขาอย่างเต็มที่
หากเขากลับมาไม่ได้ เสี่ยวฮวาก็จะต้องตกงาน
ก่อนปิดเทอม เฉินเป่ากั๋วฝากเพื่อนช่วยหางานชั่วคราวให้เสี่ยวฮวาในครัวหลังร้านอาหารของรัฐที่คอมมูนธงแดง
ตอนนี้เสี่ยวฮวาเริ่มไปทำงานแล้ว เขาจึงต้องกลับไปที่คอมมูนตามลำพัง
ขณะครุ่นคิดเรื่องต่าง ๆ เขาก็เข็นรถเข็นไปด้วย
เฉินเป่ากั๋วไม่ทันสังเกตว่ามีคนแอบย่องตามหลังเขามา
เมื่อมาถึงป่าละเมาะแห่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีคนคว้ารถเข็นไว้