หลินเสี่ยวเสี่ยวหันไปมองด้วยความยินดี “คุณลุงช่าง! ไม่ได้เจอกันตั้งนาน!”
บนใบหน้าผู้เฒ่าฝูก็มีรอยยิ้มเมตตาปรากฏขึ้นเช่นกัน
“อืม เสี่ยวเสี่ยวของฉันอ้วนขึ้นแล้ว ดูมีสีหน้าสดใสขึ้นด้วย”
หลินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงระเรื่อ ว่ากันว่าช่วงปีใหม่จะอ้วนขึ้นสามจิน แต่ลู่เย่คอยหาเรื่องป้อนอาหารให้เธอทุกวัน เธอจึงอ้วนขึ้นไม่น้อยกว่านั้นแน่
ผู้เฒ่าฝูเห็นลูกศิษย์ตัวน้อยเขินอาย ก็หัวเราะพลางเอ่ยชวน “เข้ามาคุยข้างในเถอะ อย่ายืนอยู่ข้างนอกเลย”
หลินเสี่ยวเสี่ยวจึงจูงฝูเฉินเข้าไปในลานบ้าน
ครั้งก่อนที่เธอไปเยี่ยมผู้เฒ่าฝู เขายังทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลทหารในเขตทหาร ต่อมาจึงเขียนจดหมายมาบอกหลินเสี่ยวเสี่ยวว่า ตอนนี้เขาทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลเมืองหลวง และย้ายที่พักแล้ว
หลินเสี่ยวเสี่ยวกวาดตามองลานบ้าน
บ้านที่ผู้เฒ่าฝูได้รับจัดสรรเป็นบ้านฝรั่งหลังเล็ก ต้นไม้ดอกไม้ในสวนถูกถอนออกไปหมด แล้วเปลี่ยนมาปลูกผักใบเขียวเต็มแปลง ดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของชีวิตประจำวัน
ฝูเฉินตัวน้อยเห็นหลินเสี่ยวเสี่ยวมองแปลงผัก จึงอวดอย่างภาคภูมิใจเล็ก ๆ
“พี่เสี่ยวเสี่ยว ผักพวกนี้ผมปลูกเองนะ!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยชมอย่างเอาใจ
“เสี่ยวเฉินเก่งจัง พี่ปลูกได้ไม่ดีเท่าเธอด้วยซ้ำ!”
แก้มของฝูเฉินตัวน้อยแดงระเรื่อ เขาจูงมือหลินเสี่ยวเสี่ยวแล้วชวน
“พี่เสี่ยวเสี่ยว คืนนี้อยู่กินข้าวด้วยกันนะ ผมจะเอาผักที่ปลูกมาทำให้พี่กิน!”
หลินเสี่ยวเสี่ยวไม่อยากทำให้เด็กน้อยผิดหวัง จึงยิ้มรับปาก
เมื่อเข้าไปในบ้าน หลินเสี่ยวเสี่ยววางของที่นำมาด้วยลง ก่อนถามผู้เฒ่าฝูด้วยความเป็นห่วง