"วูม"
เมื่อหลินเฉินก้าวออกไปหนึ่งก้าว ปีกสีดำคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งเบื้องหลัง บดบังฟ้าคลุมดิน
ร่างของเขาฉีกความว่างเปล่า พุ่งหนีออกไปอย่างบ้าคลั่งนอกศาลาเต๋าเทียน
"หลินเฉิน...เป็นเขา!!"
"ปีศาจตนนี้ช่างอหังการนัก กล้าฆ่าเซียนบุตรเซียงคุนในเมืองเต๋าเทียน!!"
เหล่ายอดอัจฉริยะตระกูลร้องด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่กล้าลงมือโดยพลการ
เวลานี้พลังของหลินเฉินแผ่กว้างชั่วร้าย อย่างน้อยเทียบเท่ายอดขั้นมหายาน
ด้วยพลังของพวกเขา ต่อสู้กับเซียงคุนยังไม่ได้ แล้วจะไปขวางปีศาจตนนี้ได้อย่างไร?
"หลินเฉิน..."
ลั่วซีดวงตาสั่นไหว จ้องมองร่างแสงดำที่บินผ่านเหนือหัวไปอย่างงงงวย หายไปในความมืดเบื้องหน้า
คลุมเครือ นางเห็นแสงสีชมพูบนใบหน้าหลินเฉินกำลังจางหาย เผยให้เห็นใบหน้าที่เคยปรากฏในความฝันนางนับครั้งไม่ถ้วน
แต่!!
ความเย็นชาในดวงตาเขา กลับช่างแปลกประหลาด อบอวลด้วยกลิ่นอายโบราณและความผันผวนของกาลเวลา
ที่แท้พี่เยี่ยเซียวพูดถูก หลินเฉินถูกปีศาจสิงสู่จริง ๆ!!
"หลินเฉิน หนีไปไหน!"
เมื่อเยี่ยเซียวตะโกนเสียงหนัก ร่างของเขาก็ก้าวออกไปตามหลินเฉิน
เวลานี้เขาไม่ได้ปกปิดพลัง ราวกับจงใจดึงดูดความสนใจใครบางคน
"เทพบุตรเยี่ยเซียว ระวังด้วย..."
"เทพบุตร..."
เห็นดังนั้น เหล่ายอดอัจฉริยะตระกูลก็ประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าคิดไม่ถึงว่าเทพบุตรเยี่ยเซียวจะกล้าหาญเพียงนี้ กล้าตามล่าปีศาจขั้นมหายานเพียงลำพัง