"เฮ้อ"
ยุวจีสูดลมหายใจเข้าลึก สีหน้ากลับมาเรียบสงบดังเดิม
นางแม้จะเกิดในเผ่าปีศาจ แต่ก็มิใช่มารร้ายที่ชั่วช้าสารพัด
อันที่จริง ตระกูลจิ่วโยวของนางในอดีต เคยเป็นจ้าวผู้ครองแผ่นดินใหญ่บาร์บาริกอย่างแท้จริง เป็นจอมแห่งปิศาจทั้งมวล
หากมิใช่เพราะหลินเฉิน ป่านนี้ยุวจีคงแหลกสลายทั้งวิญญาณไปแล้ว
หากนางทรยศหลินเฉินในยามนี้ แล้วหันไปเข้าข้างเยี่ยเซียว ต่อให้หลอมกายเนื้อขึ้นมาใหม่ หัวใจแห่งมรรคาก็จะมัวหมองไปตลอดกาล
"น้ำใจของเทพบุตรข้าพเจ้ารับไว้ แต่หลินเฉินมีพระคุณช่วยชีวิตข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่ทรยศเขาเป็นอันขาด"
ยุวจีส่ายหน้า ยามนี้นางได้ยินเสียงคำรามอันไร้ความสามารถของหลินเฉิน ยิ่งรู้สึกผิดหวังในตัวทายาทผู้นี้มากขึ้นไปอีก
อารมณ์ของเขาถูกเยี่ยเซียวหลอกใช้ได้อย่างง่ายดาย ยามขาดสติเช่นนี้ ยากจะกลายเป็นบุคคลใหญ่โต
ตรงกันข้ามกับเยี่ยเซียว ไม่ว่าจะเป็นจิตใจ กลวิธี หรือพื้นฐานและพรสวรรค์ ล้วนเป็นหนึ่งเดียวเหนือกาล เป็นท่วงท่าจอมอำมหิตอย่างแท้จริง
"เป็นเช่นนี้หรือ..."
เยี่ยเซียวพยักหน้าเล็กน้อย แม้แววตาจะมีความผิดหวังอยู่บ้าง แต่สายตาที่มองยุวจีกลับยิ่งเต็มไปด้วยความชื่นชม
ภายใต้สายตาอันร้อนแรงของเยี่ยเซียว ยุวจีรู้สึกเพียงหัวใจสั่นไหว มือทั้งสองกอดชายเสื้ออย่างไม่รู้จะวางที่ใด เกิดความเขินอายที่มิอาจเอ่ยออกมา
ตามการนับอายุของเผ่าปีศาจ จริง ๆ แล้วยุวจีเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะได้ไม่นาน เพียงแต่ช่วงเวลาที่ตายไปเนิ่นนานเกินไปเท่านั้น
"ผู้อาวุโสซื่อสัตย์ น่าชื่นชมยิ่งนัก หลินเฉินคนไร้ค่าคนนี้ ได้รับการชื่นชมจากผู้อาวุโส ถือเป็นเกียรติของเขา"