"เจ้าคิดว่าด้วยกำลังของเจ้า จะเป็นคู่มือของศิษย์ปีศาจนรกผู้นั้นได้หรือ?"
ยามนี้ เยี่ยหยามีคำตัดสินในใจแล้ว นอกจากเชื่อเยี่ยเซียวแล้ว เขาไม่มีทางเลือกอื่นใดอีก
หากศิษย์ปีศาจนรกผู้นั้นได้โอกาสในหุบเหวใหญ่ต้องห้ามไป คงไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไปที่จะสังหารมัน
"เจ้าภูเขากำลังเป็นห่วงข้าหรือ?"
เยี่ยเซียวหัวเราะเยาะเย้ย สายตาเย้ยหยันไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
"หึ!"
เยี่ยหยาไม่พูดมาก ส่งสายตาให้เหล่าผู้อาวุโสในวิหาร "พวกท่านเตรียมตัวได้ ผู้แข็งแกร่งทั้งหมดที่อยู่เหนือขั้นมหายาน จงติดตามข้าไปยังหนองน้ำมังกรเลือด ผู้อาวุโสสี่ เจ้าอยู่เฝ้าเขาเทพ"
"ขอรับ!"
เบื้องล่างวิหารใหญ่ หญิงงูผมแดงตาสีเขียว รูปร่างอ้อนแอ้น คนหนึ่ง ค้อมคำนับ
ระดับพลังของนางอยู่ขั้นลิขิตสวรรค์สูงสุด ไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนในยุคปัจจุบันจะต้านทานได้
นางเฝ้าเขาเทพ ประกอบกับค่ายกลใหญ่ในเขา ต่อให้ผู้แข็งแกร่งขั้นถ้ำว่างก็ไม่กล้าก่อเรื่อง
"เจ้าภูเขาลืมเรื่องหนึ่งไปแล้วหรือ..."
เยี่ยเซียวยิ้มจนจนใจ แววตาค่อยๆ เผยความโลภ "ศิษย์ปีศาจนรกคนนั้นไม่ต้องกังวล แต่บนตัวมันยังมีวิญญาณปีศาจนรกหลงเหลืออยู่ พลังน่าสะพรึง เพื่อความปลอดภัย เจ้าภูเขาควรให้ไพ่ตายช่วยชีวิตข้าสักสองสามอย่าง"
"เอ๊ะ?"
เยี่ยหยาหน้าตะลึง กัดฟันพูด "เจ้าต้องการไพ่ตายอะไร?"
"เช่นสมบัติที่สามารถกักขังวิญญาณปีศาจนรกนั่นได้..."
"หึ่ง."
ได้ยินดังนั้น เยี่ยหยามือไม้โบกเบา ๆ ขนนกสีทองเส้นหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ลอยอยู่ตรงหน้าเยี่ยเซียว
"นี่คือขนเทพชีวิตของข้า หนึ่งเส้น สามารถสังหารสิ่งมีชีวิตขั้นลิขิตสวรรค์ได้ทุกชนิด เทพบุตรเยี่ยเซียว ข้ารอข่าวดีจากเจ้าที่หนองน้ำมังกรเลือด"
พูดจบ เยี่ยหยาก็ก้าวออกไป นำเหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งเขาเทพมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนองน้ำใหญ่อย่างยิ่งใหญ่