"เจ้าเป็นผู้ใด?"
เยี่ยหยาลุกขึ้นยืนทันที พลังระดับขั้นตัดมรรคาครอบคลุมลงมา ทำให้วิหารเขาเทพทั้งหลังปริแตกเป็นรอยร้าวนับไม่ถ้วน
เขานึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์จะกล้าเดินเข้ามาในวิหารอย่างองอาจ มาอวดอำนาจต่อหน้าพวกเขา
แม้จะว่า!!
สำนักมรรคาได้ทำข้อตกลงกับชนเผ่าตกค้างทุกเผ่า ว่าเหล่าผู้แข็งแกร่งของชนเผ่าตกค้างจะไม่ลงมือกับยอดอัจฉริยะในยุคปัจจุบัน และจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการแข่งขันในยุคนี้
แต่การกระทำของเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็ยังทำให้เหล่าผู้อาวุโสเขาเทพจำนวนมากโกรธแค้นจนสุดจะทานทน
การยั่วยุ นี่คือการยั่วยุอย่างเปิดเผย!!
"ข้าเป็นใคร?"
ชายหนุ่มชุดขาวสีหน้าอ่อนโยน ทันใดนั้นก็หันหลังเดินไปทางผู้อาวุโสหัววัวคนนั้น "ผู้อาวุโสท่านนี้เพิ่งพูดว่าอะไรนะ?"
"หืม?"
หนิวปี้ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาขนาดกระดิ่งทองแดงเต็มไปด้วยความแค้นเคือง
อารมณ์ของเขาร้ายกาจมาก เรื่องนี้ดูได้จากชื่อของเขา
ตอนนี้ถูกเด็กหนุ่มเผ่ามนุษย์ที่มาไม่ทราบที่มายั่วยุเช่นนี้ ความแค้นในใจจะมากเพียงใดก็ไม่ต้องพูดถึง
"ข้าพูดว่าเทพบุตรเยี่ยเซียวแห่งตระกูลเยี่ยผู้นั้นชั่วช้าสามานย์ โหดร้ายทารุณ ฆ่าคนเป็นอาจิณ เป็นคนชั่วร้ายที่สมควรตายที่สุด"
"โอ้? ผู้อาวุโสพูดประโยคเดียวใช้สามสำนวน ดูท่าจะมีการศึกษาพอสมควร แต่ก็ไม่มากเท่าไรนัก"
ชายหนุ่มชุดขาวพยักหน้าเบา ๆ แล้วส่ายหน้าพลางยิ้ม "ชั่วช้าสามานย์ โหดร้ายทารุณ ข้ายอมรับ แต่คนชั่วร้ายที่สมควรตายที่สุด? เจ้ามันเป็นเพียงเศษสวะอะไรกัน?"
"ครืน ๆ ๆ"
ยังไม่ทันที่เสียงของเขาจะจบลง ก็ชกลงไปหนึ่งหมัดโดยตรง ร่างธรรมะเทพปีศาจปรากฏขึ้นอย่างกึกก้อง เม็ดพลังเทพปีศาจนับหมื่นภายในกายส่งเสียงครืนครั่นเดือดพล่าน
ฟ้าดินถล่มทลาย หยินหยางพลิกผัน