"ครืน ๆ"
ณ ชายแดนแดนลับ ในหุบเหวใหญ่
หลินเฉินตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ หลบซ่อนอยู่หลังก้อนหินกับลั่วซี พลางกลั้นลมหายใจอย่างระมัดระวัง
พวกเขาเห็นเหนือหุบเหวมีชนเผ่าตกค้างจำนวนมากบินผ่านมา ราวกับฝูงตั๊กแตน ล้วนมีพลังเหนือขั้นมหายาน
"เป็นไปได้อย่างไร เราโดนค้นพบแล้วหรือ?"
หลินเฉินเหลือบมองลั่วซีข้างกาย รู้สึกสับสนในใจ
ตามหลักแล้ว หากลั่วซีต้องการฆ่าเขา แค่บอกตำแหน่งให้เยี่ยเซียวรู้ก็พอ ไม่จำเป็นต้องสมคบคิดกับชนเผ่าตกค้างเลย
"ลั่วซี ด้วยพลังของเจ้า จะสกัดพวกขั้นมหายานพวกนี้ไว้ได้หรือไม่?"
"หืม?"
ลั่วซีมีประกายเย้ยหยันวาบในแววตา ส่ายหน้าเล็กน้อย "พี่ชาย ข้าสกัดได้มากที่สุดเพียงคนเดียว"
นางยิ่งมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ ว่าหลินเฉินตรงหน้าไม่ใช่พี่ชายของนาง
เพราะพี่ชายหลินเฉินของนาง จะไม่มีวันให้ตัวนางเสี่ยงตายเด็ดขาด
"ดูท่าคงต้องพึ่งพายุวจีแล้ว..."
หลินเฉินพยักหน้าเบา ๆ แววตากลับมืดมนลงอย่างน่ากลัว
ตอนนี้เขาไม่ไว้ใจทั้งยุวจีและลั่วซีอีกต่อไป
หากไม่ใช่เพราะยังต้องใช้ทั้งสองคนจัดการชนเผ่าตกค้างในหุบเหวเหล่านี้ เขาคงออกเดินทางไปสุสานโบราณแห่งนั้นเพียงลำพังนานแล้ว
"ท่านอาจารย์..."
"หืม?"
ไม่นานนัก เสียงหนึ่งดังออกมาจากแหวนวิญญาณในมือหลินเฉิน ฟังดูสับสนเล็กน้อย
"เสี่ยวเฉิน ถึงสุสานโบราณแล้วหรือ?"
"ยัง ท่านอาจารย์ ข้าเจอปัญหาเล็กน้อย..."
หลินเฉินยิ้มเจื่อน ยิ่งถึงเวลาเช่นนี้ เขายิ่งต้องอดทนเสแสร้ง ห้ามทะเลาะกับยุวจีเด็ดขาด
"ปัญหา?"
น้ำเสียงของยุวจีแฝงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจน
ก่อนหน้านี้เพื่อขวางฝ่ามือของปรมาจารย์ลึกลับผู้นั้นให้หลินเฉิน นางไม่เพียงต้องคายสมุนไพรวิเศษที่เยี่ยเซียวเทพบุตรมอบให้ออกมา แต่ยังต้องสูญเสียแก่นแท้ของวิญญาณอีกด้วย