หมู่บ้านกลางขุนเขา ณ ทางเข้าหมู่บ้าน!!
เพียงเห็นต้นหลิวต้นหนึ่งสูงหลายจั้งพลิ้วไหวตามสายลม ใบหลิวงามดังคิ้ว พระอาทิตย์อ่อนโยนสายลมอุ่นสบาย
สตรีผู้หนึ่งสวมชุดยาวสีเขียวเข้ม ผมดำสยายดั่งน้ำตก นั่งอยู่บนกิ่งไม้ เท้างามเปลือยเปล่า แกว่งไปมาอย่างแผ่วเบา
"ท่าน...หลิว"
เยี่ยฟานดวงตาเป็นประกาย สายตาสั่นไหว ค้อมกายให้สตรีชุดเขียวผู้นั้นเล็กน้อย ในแววตามีความรู้สึกอันซับซ้อนและยากจะเอ่ยถึง
เมื่อวันนั้นเขาหนีออกจากตระกูลเยี่ย หลบหนีเข้ามาในเทือกเขานี้ตลอดทาง
แต่กลิ่นเลือดบนกายของเขาก็ยังดึงดูดสัตว์อสูรขั้นมหายานตนหนึ่งในขุนเขาให้ไล่ล่ามาจนถึงที่นี่ เป็นครั้งแรกที่ได้พบกับสตรีผมดำผู้นี้
เยี่ยฟานไม่มีวันลืมความงามอันน่าตะลึงเมื่อแรกพบนาง ราวกับเซียนที่ตกจากสรวงสวรรค์ พลั้งพลาดเข้ามาในโลกมนุษย์
นางเพียงหันกายชั่วขณะ สัตว์อสูรขั้นมหายานตนนั้นก็ตกใจจนอุจจาระราด ทรุดลงกับพื้น
"เจ้าชื่ออะไร?"
"เยี่ยฟาน"
"เยี่ย? แซ่ที่คุ้นเคยเหลือเกิน..."
เป็นเช่นนี้ เยี่ยฟานจึงติดตามสตรีผมดำผู้นั้น เดินทางกลับมายังหมู่บ้านชิงชานตลอดทาง
"ต่อไปเจ้าจงฝึกที่นี่เถิด พวกเขาล้วนเป็นคนดี"
นั่นเป็นครั้งแรกที่เยี่ยฟานได้พบอาจารย์ทั้งสี่ เขาไม่รู้ชื่อจริงของอาจารย์ทั้งสี่ รู้เพียงว่าอาจารย์ใหญ่แซ่หลง เป็นคนขาพิการ อาจารย์รองแซ่เยวี่ย นิสัยดุเดือดคลุ้มคลั่ง
อาจารย์ที่สามเป็นเจ้าแห่งยา แซ่หยิน ฉายาคนสกปรก แต่ยาที่เขาหลอมออกมา ทุกครั้งฤทธิ์ยามักคลาดเคลื่อน ดั่งยาเม็ดพิษ