"เยี่ย...เยี่ยเซียวเทพบุตร..."
จี๋หรูเมิ่งเรือนร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อย ทว่ากลับไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เพียงหนึ่งแผ่นป้ายตระกูลเยี่ย ถูกยิงจากระยะไกลนับหมื่นลี้ กลับสังหารปรมาจารย์ขั้นตัดมรรคาไปหนึ่งคนได้
ผู้ที่สะบัดป้ายนี้ออกไป อย่างน้อยต้องบรรลุถึงขั้นเทพเสียแล้ว
เรื่องนี้ต้นเหตุมาจากสำนักอินซวีที่ผิดก่อนจริง ๆ ผู้อาวุโสจี๋ปังอินหยิ่งผยองในพลังอันแกร่งกล้าของตน คิดจะสั่งสอนเทพบุตรตระกูลเยี่ย ตายไปก็ไม่น่าเสียดาย
แต่ความเผด็จการของตระกูลเยี่ย ก็ยังเกินกว่าที่จี๋หรูเมิ่งคาดคิดไว้อยู่ดี
"เซียนสาวก็อยากร่วมร่ายรำด้วยหรือ?"
เยี่ยเซียวยืนอยู่เบื้องหน้ากู้หมิงเยว่ คอยปกป้องนางไว้แน่นหนา เงยหน้ามองจี๋หรูเมิ่งแล้วเอ่ยขึ้น
สายตาของเขาในเวลานี้ ทอดไปที่หลินเฉินซึ่งยืนอยู่ข้างกายจี๋หรูเมิ่งโดยไม่รู้ตัว แววตาคมกริบจับจ้องเล็กน้อย
[ผู้มีชะตาฟ้าลิขิต: หลินเฉิน]
[นิ้วทอง: วิญญาณปีศาจโบราณในแหวน, กายศักดิ์สิทธิ์เผาแผ่นดิน]
[แม่แบบ: สายโลหิตร่วงโรยผงาด]
[ตัวตน: นายน้อยตระกูลหลินแห่งเมืองไฟป่า]
[ทิศทางเรื่องราว: หลินเฉินอาศัยความทรงจำของวิญญาณปีศาจโบราณ จะหาธาตุสวรรค์ปฐพี ไขสันหลังหยินหยาง ในสุสานโบราณอินซวี เพื่อช่วยฟื้นฟูพลังของตน แล้วปราบวิญญาณปีศาจโบราณตนหนึ่งที่ถูกผนึกในสุสาน ได้อาวุธโบราณ กระบี่สังหารเซียนลู่เซียน]
[ความสัมพันธ์ซ่อนเร้น: คู่รักร่วมชะตาแต่เยาว์วัย, คู่มรรคาแห่งชะตาในอนาคต]
"หืม?"
มองดูหน้าจอระบบตรงหน้า สีหน้าเยี่ยเซียวแม้จะสุขุม แต่ภายในใจกลับปั่นป่วนไปด้วยคลื่นนับหมื่น
ในที่สุด ในวันแรกที่ออกจากตระกูลเยี่ย เขาก็ได้เจอแม่แบบผู้มีชะตาฟ้าลิขิตที่คลาสสิกเช่นนี้ซะด้วย
ประโยคนั้นที่ว่า สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก อย่าดูหมิ่นคนหนุ่มที่ยากไร้ เคยทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนเลือดเดือด นั่นก็เป็นวัยหนุ่มสาวที่เยี่ยเซียวไม่อาจหวนคืนได้เช่นกัน
แต่เลือดเดือดก็แค่เลือดเดือด ควรฆ่าก็ต้องฆ่า