"หืม?"
จี๋หรูเมิ่งขมวดคิ้วงามเบาๆ เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาก็พลันนิ่งงัน
ในยามนี้ นางเห็น ณ ปลายนภาที่สุดขอบฟ้า ร่างในชุดขาวก้าวเดินมา ผมรวบสูง ใบหน้างดงามราวเซียน ท่วงท่าสง่างามอ่อนโยน
เพียงชั่วขณะ จี๋หรูเมิ่งก็สัมผัสได้ถึงความหวาดหวั่นเล็ก ๆ ที่ผุดขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว มีความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้
"นั่นมัน..."
"เทพบุตรแห่งตระกูลเยี่ย เยี่ยเซียว!!"
เสียงอุทานแตกฮือดังกระหึ่มไปทั่ว สะเทือนไปหมื่นลี้
ทุกผู้คน ไม่ว่าจะเป็นทายาทสำนักเซียนหรือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนัก ล้วนมีแววตาตกตะลึงและหวาดหวั่นอย่างล้นเหลือ
ไม่นานมานี้ ราชโองการของตระกูลเยี่ยปรากฏ ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเยี่ยเซียวขึ้นสู่ตำแหน่งเทพบุตร
สถานะเช่นนี้ ยิ่งใหญ่พอเทียบเท่าองค์ชายน้อยแห่งราชสำนัก หาที่เปรียบมิได้
"กล้าลงมือกับคู่หมั้นของข้า เจ้านี่กล้าหาญจริง ๆ นะ"
เยี่ยเซียวเหาะลงจากฟ้า มาอยู่ข้างกายกู้หมิงเยว่ สายตาเย็นชามองจี๋อู๋ลี่
"หืม?"
ได้ยินดังนั้น จี๋อู๋ลี่ร่างกายสั่นเทิ้ม จู่ ๆ รู้สึกว่าตนเอง... เหมือนจะตายไปนิด ๆ แล้วนะ
"เจ็บตัวหรือไม่?"
ท่ามกลางสายตาจับจ้องนับหมื่น เยี่ยเซียวยกสองมือประคองใบหน้าไร้ที่ติของกู้หมิงเยว่ ดวงตาปรากฏความกังวลและตำหนิเล็กน้อย "เหตุใดจึงจากไปโดยไม่บอกลา?"
"ข้า..."
กู้หมิงเยว่ดวงตาสั่นไหว รู้สึกผิดจนก้มหน้าลง ไม่ได้เย็นชาหยิ่งทะนงเหมือนก่อน
ภาพนี้ทำให้คนรอบข้างแตกฮือ มองด้วยความอิจฉา
"คู่หมั้น? เจ้าคือเทพธิดาหงส์เซียน กู้หมิงเยว่?!"