"บังอาจ!!"
เล่ยอู๋ตี้คำรามเสียงดัง ร่างกายเปล่งประกายแสงสีเงิน รอยสายฟ้าแล่นไปทั่ว
ทั่วแคว้นศักดิ์สิทธิ์ ใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้?!
นอกจากเทพบุตรเยี่ยเซียว เต๋าจื่อแห่งสำนักมรรคา เซียนบุตรดวงอาทิตย์...
นับดูแล้ว คนที่กล้าพูดแบบนี้กับเขาก็เยอะอยู่เหมือนกัน
แต่ไม่ควรเป็นหญิงสาวที่เข้าศาลาเต๋าเทียนไม่ได้ด้วยซ้ำ!!
"เล่ยอู๋ตี้ เจ้ากล้า..."
ในฝูงชน หลินเฉินมองร่างที่เปล่งประกายสีเงิน ท่าทางบิดเบี้ยวไปแล้ว
"เสี่ยวเฉิน อย่าหุนหัน ด้วยระดับขั้นทะเลวิญญาณของเจ้า ต่อให้ลงมือก็ช่วยหลินซีไม่ได้ กลับจะทำร้ายนาง"
ฟังดังนั้น หลินเฉินกำมือแน่น สุดท้ายก็ระงับความโกรธ ค่อย ๆ สงบลง
ตอนนี้เขารู้สึกว่าคำพูดของยุวจีเต็มไปด้วยการดูถูกเขา
กลับมาแล้ว ความรู้สึกที่ถูกดูหมิ่นเยาะเย้ย กลับมาหมดแล้ว!!
หากวันนั้นหลินเฉินได้รับโอกาสลิขิตในสุสานโบราณหยินซวี แล้วเขาจะตกต่ำถึงเพียงนี้ ต้องมองน้องสาวถูกคนรังแกได้อย่างไร?
ตอนนี้เขาแบกรับชื่อปีศาจ การปรากฏตัวโดยไม่ตั้งตัวจะนำปัญหาไม่รู้จบมาให้
ซีเอ๋อร์ เจ้าวางใจได้ ตราบใดที่ข้าได้ไฟวิญญาณสวรรค์ในแดนลับของสำนักมรรคา ข้าจะบิดหัวเล่ยอู๋ตี้ให้เจ้าด้วยมือตัวเอง
"ฮึฮึ"
ในฝูงชน จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
เห็นเพียงร่างในชุดกระโปรงสีม่วงเดินมา เอวบางขยับ เย้ายวนใจสุดขีด