"โอ้ เมืองเต๋าเทียนห้ามฆ่าคน แต่มันไม่ได้ห้ามฆ่าสัตว์เดรัจฉานไม่ใช่หรือ?"
เยี่ยเซียวสีหน้าสง่าน่าเกรงขาม ตรงดิ่งเข้าไปหาเล่ยอู๋ตี้
ภาพนี้ทำให้หลินเฉินกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก
ท่าอวดเก่งทั้งหมดถูกเยี่ยเซียวทำหมดแล้ว
หลินซี น้องสาวผู้บริสุทธิ์และเชื่องช้าของเขา จะรู้สึกซาบซึ้งใจต่อเยี่ยเซียวเพราะสิ่งนี้หรือไม่?
เพราะแม้แต่วิญญาณปีศาจโบราณอย่างยุวจี ก็ยังเปลี่ยนทัศนคติต่อเขาเพราะการปรากฏตัวของเยี่ยเซียว
"ท่านรุ่นพี่ หากข้าใช้วิชาส่งเสียงวิญญาณเตือนซีเอ๋อร์ ก็น่าจะไม่เป็นไรใช่หรือไม่?"
หลินเฉินสูดหายใจลึก เขาสูญเสียหลายสิ่งไปมากแล้ว ไม่อาจสูญเสียน้องสาวคนนี้ไปได้อีก
"ไม่ควรจะดีกว่า อย่าว่าแต่ด้วยระดับพลังของเจ้า เสียงวิญญาณจะถูกผู้แข็งแกร่งของสำนักมรรคาที่นี่ได้ยินหรือไม่ เจ้ามั่นใจได้หรือว่าเมื่อหลินซีได้ยินเสียงของเจ้าแล้ว จะไม่เผยทีท่าแตก?"
ยุวจีถอนหายใจเบา ๆ สายตาที่มองเยี่ยเซียวเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
นางรู้สึกเสมอว่า วิธีการของเทพบุตรแห่งตระกูลเยี่ยผู้นี้ น่าสะพรึงกลัวกว่าที่เห็นภายนอกมากนัก
หากหลินเฉินเปิดเผยตัวตน ทางเดียวที่เหลืออยู่คือความตาย
"แล้วข้าจะให้ซีเอ๋อร์ถูกหลอกลวงและรังแกต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ได้อย่างไร?!"
หลินเฉินสีหน้าดุร้าย ตะโกนในลำคออย่างไร้เสียง
"มีเทพบุตรเยี่ยเซียวอยู่ คงไม่มีใครกล้ารังแกหลินซีอีกต่อไป"
"เยี่ยเซียว เยี่ยเซียว เจ้ารู้จักแต่เยี่ยเซียว!!"