"อะไรนะ?"
แม้แต่เยี่ยเซียวผู้มีจิตใจมั่นคง ยังรู้สึกสะเทือนใจเมื่อได้ฟังความลับนี้
จ้าวสังสารวัฏ ก็คือราชันจักรพรรดิ งั้นหรือ?
หรือว่าเขาจะได้ครอบครองความลับแห่งความเป็นอมตะ และค้นพบหนทางกลับสู่ซากโบราณได้แล้ว?
"ข้าก็เพียงคาดเดา ครั้งนั้นหลังจากหนีออกจากสถานที่บำเพ็ญสังสารวัฏ ข้าก็ไม่กล้าเผยตัว หวั่นว่าจะนำภัยมาสู่เผ่าพันธุ์ จนกระทั่งพันปีให้หลัง สถานที่บำเพ็ญสังสารวัฏกลับกลายเป็นสถานที่บำเพ็ญของบรรพชนเต๋า ข้าเคยสงสัยว่าบรรพชนเต๋าคือจ้าวสังสารวัฏ ดังนั้นจนกว่าเขาจะเหาะขึ้นสู่ชั้นฟ้าทั้งเก้า ข้าจึงกล้ากลับมายังแผ่นดินบาร์บาริก..."
"ในเวลานั้น ระดับพลังของข้าก้าวเข้าสู่ขั้นจื้อจุนแล้ว ทำให้ตระกูลจิ่วโยวแข็งแกร่งขึ้นมาก กลายเป็นจ้าวแห่งแผ่นดินบาร์บาริกโดยสมบูรณ์ จากนั้น..."
ยุวจีนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ริมฝีปากสั่นระริก "ตระกูลจิ่วโยวต้องเผชิญกับช่วงเวลาอันมืดมนที่สุด..."
"ราชันจักรพรรดิขึ้นครองราชย์ กลายเป็นผู้ครองสามพันรัฐมรรคา ส่วนตระกูลจิ่วโยวของข้าในฐานะผู้นำเผ่าอสูร ข้าจึงต้องเดินทางไปเฝ้าที่ยังรัฐศักดิ์สิทธิ์ หลังจากนั้นราชันจักรพรรดิได้บอกแก่ผู้ครองรัฐทั้งหลายว่า มรรคาแห่งสวรรค์ของโลกมนุษย์ล่มสลาย ต่อจากนี้จะไม่มีใครสามารถเหาะขึ้นสู่ชั้นฟ้าทั้งเก้าได้อีก เขาจะสร้างแท่นเซียนเพื่อช่วยเหลือทุกคน..."
"ความลับนี้ ในสามพันรัฐมรรคามีเพียงไม่กี่คนที่รู้ และตระกูลจิ่วโยวของข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น"
"ข้าไม่มีวันลืมภาพที่ชนเผ่าของข้าทั้งหมดก้าวขึ้นสู่แท่นเซียนในครั้งนั้น ประตูเซียนบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่สุดขอบฟ้า สลักด้วยสัญลักษณ์โบราณนับไม่ถ้วน แต่ทว่าเพียงก้าวข้ามประตูเซียนไป โลกทั้งใบก็มืดมิดลง ชั่วขณะนั้น พลังนั้น... ดั่งโม่หินมหึมาบดขยี้ ขั้นจื้อจุนก็ยังเป็นแค่มดปลวก แตกสลายในพริบตา"