"เฮ้อ..."
ยุวจีถอนหายใจเบา ๆ พลางส่ายหน้าเล็กน้อย
หลินเฉินตายไปแล้ว ถูกหรือผิดนางไม่สนใจจะแยกแยะอีกต่อไป
อีกอย่าง วิญญาณของนางในตอนนี้ใกล้ดับสิ้นเหมือนตะเกียงหมดน้ำมันจริง ๆ แล้ว
หากไม่สามารถหาต้นยาอมตะได้ในเวลาอันสั้น ก็ไม่มีทางฟื้นฟูได้อีก
นางไม่คิดจะแบกบาปของคนทรยศไว้จนวันตาย
"ความหวังดีของเทพบุตรเยี่ยเซียว ข้ารับไว้ด้วยใจ แต่ว่า... ข้าจะไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อปีศาจเด็ดขาด"
"ปีศาจ?"
เยี่ยเซียวส่ายหน้ายิ้ม ๆ สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาลึกซึ้งเป็นประกาย
"ท่านผู้อาวุโสคิดว่าปีศาจคืออะไร?"
"ปีศาจย่อมโหดร้ายเลือดเย็น ทำชั่วสารพัด..."
"แต่ท่านเคยคิดบ้างไหม ว่าเซียนที่ว่านั้นก็สังหารสรรพชีวิตเพื่อสร้างหนทางเซียนของตน?"
เยี่ยเซียวสีหน้าเคร่งขรึม แสงเซียนรอบกายเย็นยะเยือก ต่างจากอาณาจักรปีศาจที่อยู่เหนือหัวอย่างสิ้นเชิง
"แต่..."
"หลายปีมานี้ท่านกับหลินเฉินคงขุดสุสานโบราณมามากมาย ฆ่าสิ่งมีชีวิตและผู้บำเพ็ญไม่น้อยใช่หรือไม่?"
"ข้า..."
ยุวจีพูดไม่ออก สายตาเลี่ยงไปมา
นางเข้าใจดีว่าทุกคำที่เยี่ยเซียวพูดนั้นถูกต้อง
บนหนทางเซียนนี้ไม่มีใครรักษาความบริสุทธิ์ของตนได้ ไม่เป็นเหยื่อ ก็ต้องเหยียบซากศพนับหมื่นเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด
เมื่อข้ากลายเป็นจักรพรรดิ ย่อมมีปราชญ์ใหญ่มาอธิบายคัมภีร์ให้ข้าเอง
"หรือว่าท่านคิดว่าข้าฆ่าคนบริสุทธิ์ ทำชั่วสารพัด?"
สายตาเยี่ยเซียวจดจ้องยุวจีไม่วาง แสงเทพเจิดจ้า ทรงอำนาจยิ่งนัก