"อืม?"
เยี่ยเซียวค่อยๆ วางลั่วซีลง ในแววตามีแววลึกซึ้งแวบหนึ่ง
เขาไม่คิดว่ากู้หมิงเยว่จะริเริ่มเองมาขอความช่วยเหลือจากเขา
นี่แสดงว่าจักรพรรดินีผู้เป็นจื้อจุนในตอนนี้ วางใจเขาแล้วจริงๆ
ในฐานะผู้สืบทอดสังสารวัฏ หลิงเทียนต่างหากที่เป็นตัวเอกของแดนลับแห่งนี้
แม้กู้หมิงเยว่จะมีกายแห่งโชคชะตาสวรรค์ แต่ต่อหน้าโอกาสเฉพาะตัวของเขา นางก็ยังสู้ไม่ได้
"พี่ชาย เป็นอะไรไป?"
ลั่วซีตะลึง รู้สึกได้ถึงไอสังหารอันหนาวเหน็บที่แผ่ออกจากตัวเยี่ยเซียว
นางเห็นว่าในดวงตาของเยี่ยเซียวดูเหมือนมีแสงเซียนนับไม่ถ้วนพุ่งออกมา แสงสีรุ้งเจิดจ้า
ลวดลายเทพแห่งไฟปรากฏขึ้นในนั้น ราวกับห้วงลึกศักดิ์สิทธิ์โบราณ ที่สามารถกลายเป็นเปลวเพลิงที่เผาโลกได้
"ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"
พูดจบ เยี่ยเซียวก็จับมือเล็กๆ ของลั่วซี ซึ่งเย็นและนุ่มนวล แล้วเดินขึ้นไปยังเบื้องบนของหุบเหวใหญ่
พี่น้องจำไว้เถิด ผู้หญิงที่หวานแค่ไหนก็มีรสเค็มอยู่ที่ใดที่หนึ่ง
พวกเราไม่ได้เจ้าชู้ แต่แค่อยากมีบ้านอันอบอุ่นในสามพันรัฐมรรคาให้ได้
ในเวลาเดียวกัน ที่หนองน้ำมังกรเลือด
ประตูโบราณสีทองปรากฏบนท้องฟ้า เผยให้เห็นความเก่าแก่และกลไกลึกลับนับไม่ถ้วน
สะพานวิญญาณอันเจิดจ้านั้น เปรียบเสมือนเส้นทางแห่งสังสารวัฏ เชื่อมต่อระหว่างยุคสมัยกับฝั่งนรก
"ปรากฏแล้ว..."
เหนือหนองน้ำ อ๋าวเจี่ยมองดูถ้ำว่างใหญ่แห่งสังสารวัฏที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้น ใบหน้าซีดขาวไปหมด
ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาเทพโบราณจึงมาเยือน
พวกมันมาดึงดูดสายตาของเผ่ามังกร เพื่อเปิดประตูสังสารวัฏในเวลานี้
ประตูเทพแห่งนี้นำไปสู่ที่ใด แม้แต่อ๋าวเจี่ยก็ไม่รู้
แต่หนองน้ำมังกรเลือดของพวกเขาสืบทอดภารกิจหนึ่งมาทุกยุคทุกสมัย นั่นคือต้องไม่ให้ประตูสังสารวัฏปรากฏขึ้น มิฉะนั้นจะหมายถึงจุดจบของชนเผ่าตกค้าง