"นี่คือสิ่งที่เจ้าพึ่งพา? สายฟ้าบรรพกาลหนึ่งสาย?"
ท่ามกลางแสงเทพสายฟ้าอันหาที่สิ้นสุดมิได้ จู่ ๆ ก็มีเสียงเย็นชาอันว่างเปล่าดังออกมา
เห็นเพียงเงาร่างชุดขาวค่อย ๆ ทะยานขึ้น ฉีกม่านสายฟ้านับหมื่นลี้
เพียงชั่วอึดใจ มือของเยี่ยเซียวกำแน่น ทว่าด้านหลังกลับมีเทพปีศาจรูปร่างหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างกึกก้อง สูงถึงร้อยจั้ง ราวกับมีต้นกำเนิดเทพปีศาจโบราณที่สุดซ่อนอยู่
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนรอบข้าง เยี่ยเซียวชกหมัดลงมาตรง ๆ เม็ดพลังเทพปีศาจสามพันสั่นสะเทือนกึกก้อง กดทับลงบนหัวมังกรสายฟ้าตัวนั้น
"เปรี๊ยง"
พร้อมกับเสียงสวรรค์อันกึกก้องดังขึ้น มังกรเทพสายฟ้าที่ตัวคดเคี้ยวก็แข็งทื่อและระเบิดออกอย่างกึกก้อง
ลายสายฟ้าจำนวนมากร่วงลงมาจากฟ้า ดั่งฝนแสงอันงดงามตระการตา ส่องสว่างทั่วท้องนภา
แต่หมัดของเยี่ยเซียวไร้ทีท่าจะหยุดยั้ง ยังคงบดขยี้ลงไปที่เล่ยอู๋ตี้
เพียงชั่วพริบตา ร่างของเซียนบุตรสายฟ้าสวรรค์ผู้นี้ก็แตกสลายไปอย่างสิ้นเชิง
เลือดปนเศษกระดูกกระเด็นกระจาย ร่างทั้งคนทรุดลงกับพื้น สายตาสิ้นหวังมองหมัดที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ปรากฏเหนือศีรษะของเขา
"ไม่...อย่า..."
ริมฝีปากเล่ยอู๋ตี้สั่นเทา น้ำตาค่อย ๆ ร่วงลงมา ส่งเสียงครวญครางอย่างสิ้นหวัง "เทพบุตรเยี่ยเซียว ขอร้องละ..."
"เฮ้อ"
บนท้องฟ้าไกลออกไป จู่ ๆ ก็มีเสียงถอนหายใจดังมา
เห็นเพียงชายชราผู้หนึ่งร่างใหญ่โต ผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินก้าวเข้ามา ก้าวเดียวข้ามภูเขาและทะเล ปรากฏตัวต่อหน้าเล่ยอู๋ตี้
"เทพบุตรเยี่ยเซียว"
"หืม?"
คิ้วของเยี่ยเซียวเลิกขึ้นเล็กน้อย ทว่าที่ก้นบึ้งดวงตาไม่มีทีท่าแปลกใจแม้แต่น้อย
ในฐานะเซียนบุตรของสำนักสายฟ้าสวรรค์ เล่ยอู๋ตี้มาสอบถามธรรมที่สำนักมรรคา ด้านหลังจะไม่มีผู้คุ้มครองติดตามมาได้อย่างไร