"ครืนครืน..."
ทั่วหล้าสองฟาก พลังเทพพลุ่งพล่านเป็นระลอกคลื่นไปทั่วหมื่นลี้
ลิงปีศาจหยูหรงชกลงมาหนึ่งหมัด ประดุจดวงอาทิตย์ปีศาจบดบังจากฟากฟ้า ทำลายล้างทุกสรรพสิ่งชั่วนิรันดร์
"ถอนหายใจ..."
กู้หมิงเยว่ถอนหายใจเบา ๆ แววตาหงส์เร้นแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย
เมื่อครู่ที่นางถูกหลิงเทียนเล่นงาน ได้รับบาดเจ็บจากเจตนาสังสารวัฏแห่งสถานที่แห่งนี้ จึงจำเป็นต้องส่งเสียงจิตขอความช่วยเหลือไปยังเยี่ยเซียว
แต่ไม่รู้ว่าทำไม ในชั่วพริบตาที่เห็นปีศาจแห่งถ้ำว่างตนนี้ สิ่งแรกที่นางคิดถึงกลับไม่ใช่ความปลอดภัยของตัวเอง หากแต่เป็น...เยี่ยเซียว
ด้วยความเข้าใจที่นางมีต่อเทพบุตรแห่งตระกูลเยี่ยผู้นี้ เยี่ยเซียวจะไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายใด ๆ ทั้งสิ้น
และหนทางเดียวที่กู้หมิงเยว่จะเอาชนะลิงปีศาจตนนี้ได้ ก็คือการฝืนแก้ตราประทับนิพพาน ฟื้นฟูพลังขั้นจื้อจุนกลับคืนมา
เพียงแต่หากทำเช่นนั้น นางย่อมต้องถูกแรงสะท้อนจากผนึกนิพพานเล่นงาน พลังปราณหมดสิ้น
ไม่ต้องพูดถึงว่า ยังมีเต๋าจื่อแห่งสำนักมรรคาคอยจ้องเขม็งอยู่ตรงนี้
แค่เหล่าผู้แข็งแกร่งแห่งชนเผ่าตกค้างในหนองน้ำมังกรเลือด หากสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวที่นี่ ก็ไม่มีทางปล่อยนางรอดไปได้แน่
"วูม..."
ลวดลายเทพในดวงตากู้หมิงเยว่หมุนเวียน นางกำลังจะแก้ตราประทับนิพพาน
ในขณะนั้นเอง ความว่างเปล่าเบื้องหน้านางก็เกิดระลอกคลื่นสั่นไหวขึ้นมาหนึ่งสาย
เห็นเพียงเงาร่างชุดขาวค่อย ๆ ปรากฏขึ้น รอบกายเรืองรองด้วยแสงวิญญาณเจิดจ้า กลิ่นอายเซียนหนาแน่น
"เยี่ยเซียว..."
ดวงตางดงามของกู้หมิงเยว่หดเกร็งทันที ก้นบึ้งดวงตาสะท้อนความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ เยี่ยเซียวเป็นคนที่รอบคอบอย่างยิ่งมาโดยตลอด