"จี๋หรูเมิ่ง!! เจ้าทำอะไรกับข้า?"
เซียงคุนยกมือปัดถ้วยสุราที่จี๋หรูเมิ่งยื่นให้จนกระเด็น ร่างกายโซซัดโซเซ เกือบล้มลงกับพื้น
"ไม่มีอะไร ข้าแค่ใส่ยาปิดผนึกวิญญาณลงในสุราของท่านเซียงเท่านั้น"
นอกตำหนักใหญ่ จู่ ๆ ก็มีเสียงหัวเราะอันอบอุ่นดังเข้ามา
เห็นเพียงเงาร่างชุดขาวผลักประตูเข้ามา ปรากฏตัวต่อหน้าเซียงคุน
เมื่อเห็นผู้มาเยือน ความหวังสุดท้ายในใจของเซียงคุนก็สลายหายไปสิ้น
"นายท่าน..."
จี๋หรูเมิ่งเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ แววตามีแววคาดหวังแฝงอยู่เล็กน้อย ดั่งแมวที่จับหนูได้ รอคอยคำชมและการปรนเปรอจากนายท่าน
ชั่วขณะนี้ เซียงคุนทั้งตัวชาไปหมด ชาแบบสุด ๆ จริง ๆ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ศาลาเต๋าเทียน เขาก็ตกลงไปในกับดักของคู่หมาชายหญิงอย่างเยี่ยเซียวกับจี๋หรูเมิ่งแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นการที่เยี่ยชางข่มขวัญด้วยหมัดเดียว หรือการที่จี๋หรูเมิ่งคุกเข่าต่อหน้าธารกำนัล ล้วนเพื่อให้เขาวางใจ และเชื่อว่าจี๋หรูเมิ่งถูกเยี่ยเซียวบังคับ
"เซียนบุตรเซียงคุนไม่ยิ้มแล้วหรือ ไฉนไม่ยิ้มเล่า?"
เยี่ยเซียวส่ายหน้า ก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเซียงคุน
ในชั่วพริบตา มือของเขาพุ่งออกไป กำคอของเซียนบุตรแห่งสำนักสุริยันย์ยิ่งใหญ่ผู้นี้ไว้โดยตรง
ด้วยระดับเทพจักรเก้าชั้นของเซียงคุน ประกอบกับพลังกายศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้เยี่ยเซียวจะสังหารเขาได้ ก็ไม่มีทางไร้ร่องรอย
แต่ตอนนี้ เขาดื่มสุราพิษที่ผสมยาปิดผนึกวิญญาณ ในเวลาอันสั้นพลังทั้งหมดสูญสิ้น ไม่มีทางดิ้นรนอีกต่อไป