"วูม"
เพียงชั่วพริบตาที่เยี่ยเซียวก้าวเข้าสู่สุสานโบราณ สีหน้าของเขาก็ค่อยๆ นิ่งลง
ในสุสานมีหลุมศพเรียงรายหนาแน่น สูงหลายจั้ง เต็มไปด้วยความเก่าแก่และอ้างว้างไร้ขอบเขต
ยิ่งกว่านั้น!!
หลุมศพบางส่วนถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลา จารึกบนหลุมเลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก
ส่วนบางหลุมกลับเปล่งประกายแสงเจิดจ้า พลังอำนาจสะเทือนฟ้าดิน
เยี่ยเซียวก้าวเดินไปข้างหน้า สายตากวาดผ่านหลุมศพโบราณทีละแห่ง ยิ่งดูก็ยิ่งตกตะลึง
"บรรพบุรุษเผ่ายักษาเงาโบราณ ไก่รบผู้อาวุโส"
"มหามนต์ มานจง"
"จอมทัพนรกสี่กร เกียลั่วเทียน"
...
เมื่อมองดูยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ในตำนานยุคโบราณเหล่านี้ ท่ามกลางหัวใจของเยี่ยเซียวก็เกิดความรู้สึกเศร้าหมองและเปล่าเปลี่ยวขึ้นมา
กาลเวลาเป็นดั่งมีดที่เฉือนทำลายยอดอัจฉริยะทั้งปวง
ไม่ว่าจะเป็นราชามนต์มหาปุโรหิต หรือจอมทัพแห่งเผ่ามาร สุดท้ายก็ไม่อาจหนีพ้นวัฏจักรแห่งกาลเวลา ต้องฝังร่างอยู่ ณ ที่แห่งนี้
"เฮ้อ..."
เยี่ยเซียวถอนหายใจเบา ๆ นั่งขัดสมาธิลงกลางห้องโถงสุสาน ดวงตาประดับด้วยลวดลายปีศาจ เรืองรองปกคลุมซากศพของเหล่าบรรพบุรุษชนเผ่าตกค้าง
ชั่วขณะนั้น พลังต้นกำเนิดอันแตกต่างหลากหลายก็ปรากฏขึ้นจากโลงศพแต่ละโลง แล้วหลั่งไหลมารวมกันที่เยี่ยเซียว
และพลังปราณของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นในทันใด กายเปล่งแสงดำหม่นคลุ้งไปทั่ว ราวกับดวงอาทิตย์ปีศาจแห่งความโกลาหล ครอบงำเหนือกาลเวลานับหมื่นปี
ยามนี้ หญิงยักษาเงาคงมิอาจคาดคิดว่า ในขณะที่พวกนางไล่ล่าหยูชิงจือ เพื่อชิงแหวนมรดกศักดิ์สิทธิ์คืน บรรพบุรุษของพวกนาง... ได้กลายเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงให้แก่เยี่ยเซียวไปแล้ว