"นั่นมันอะไรกัน..."
ทั่วทั้งแดนลับ จู่ๆ ก็เกิดเสียงอุทานตกใจดังระงม
ยอดอัจฉริยะทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเผ่ามนุษย์หรือชนเผ่าตกค้าง ต่างพากันจ้องมองไปยังทิศทางของเขาเทพที่อยู่ใจกลางด้วยสีหน้าตกตะลึง
ในขณะนั้น พวกเขาเห็นแสงสว่างเจิดจ้าดวงหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาจากเขาเทพ
ท่ามกลางแสงนั้น หญิงสาวผู้สวมอาภรณ์สีทอง ผมทอง ปีกทอง ก้าวเดินออกมา โดยมีเหล่ายอดอัจฉริยะแห่งชนเผ่าตกค้างนับไม่ถ้วนติดตามอยู่เบื้องหลัง
พลังของนางแข็งแกร่งยิ่งนัก เปรียบได้กับหนุ่มน้อยขั้นจื้อจุน
"นั่นมัน... เซียนสาวราตรีถัง เย่ถัง!!"
"นางออกมาได้อย่างไร? หรือว่าจะมีใครกล้ารังแกเขาเทพโบราณ?"
"แย่แล้ว คราวนี้เหล่ายอดอัจฉริยะเผ่ามนุษย์คงซวยแล้ว"
เหล่ายอดอัจฉริยะชนเผ่าตกค้างพากันเบิกตากว้าง ในแววตาปรากฏแววเยาะหยัน
พวกเขาอยากรู้เหลือเกินว่า ใครกันที่กล้าหาญถึงขนาดกล้าไปยั่วยุสตรีปีศาจผู้นี้
ในฐานะเซียนสาวแห่งเขาเทพโบราณ ในกายของเย่ถังหลั่งไหลไปด้วยเลือดปีศาจราตรีที่แท้จริงเพียงเล็กน้อย
และเผ่าพันธุ์นี้นั้น ได้ชื่อว่าเป็นอดีตเผ่าปีศาจเก้าชั้นฟ้า ใต้บัญชาของจ้าวปีศาจ เผ่าพันธุ์ที่เทียบเท่าเทพเซียนอย่างแท้จริง
"หาเจอแล้ว"
เย่ถังยืนตระหง่านอยู่บนอากาศ ในนัยน์ตาหมุนวนไปด้วยลวดลายทองอันน่าพิศวง
ร่างของนางพุ่งตรงไปยังป่าโบราณที่หยูชิงจืออยู่ พลังเลือดสั่นสะเทือนฟ้าดิน พลังสังหารเดือดพล่าน
เย่ลัวตายก็ตายไป คนขี้แพ้คนหนึ่ง
แต่แหวนชิงไท่สุยคุนนั้นเป็นสมบัติสืบทอดของเขาเทพโบราณ ของวิเศษแห่งอากาศธาตุ จะตกไปอยู่ในมือผู้อื่นไม่ได้เด็ดขาด
ในเวลาเดียวกัน ร่างของเยี่ยเซียวก็ข้ามผ่านภูเขาและป่าไม้ ปรากฏตัวอยู่หน้าวิหารหินโบราณแห่งหนึ่ง
เมื่อจิตวิญญาณของเขาแผ่ออกไป แววตาเขาก็ฉายแววสนอกสนใจเล็กน้อย
ในขณะนี้ เขารู้สึกได้ว่าภายในวิหารแห่งนี้มีพลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตมากมาย