"จักรพรรดินีกู้?"
หยูชิงจือพึมพำ มองซากศพของชนเผ่าตกค้างที่เกลื่อนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ก่อนหน้านี้ในเมืองเต๋าเทียน นางสัมผัสได้ถึงความไม่เป็นมิตรจากจักรพรรดินีผู้นี้
ดังนั้นเมื่อเห็นชุดปีกนกสีแดงและใบหน้าขาวผ่องงดงามนั้น หยูชิงจือจึงประหลาดใจยิ่งนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสายตาเย่อหยิ่งในดวงตาของกู้หมิงเยว่ในเวลานี้ ยิ่งทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยอย่างบอกไม่ถูก
แข็งแกร่ง สง่างาม งามเลิศ
นี่คือสตรีที่สมบูรณ์แบบ และเป็นเพียงคนเดียวในสายตาของหยูชิงจือที่คู่ควรกับเทพบุตรเยี่ยเซียว
ชั่วขณะนั้น หัวใจแห่งมรรคาของหญิงสาวแห่งสำนักกระบี่ผู้นี้เจ็บแปลบ ความภาคภูมิใจที่ต่ำต้อยของนางถูกเหยียบย่ำอีกครั้ง
นางเข้าใจดี กู้หมิงเยว่มาที่นี่ไม่ใช่เพื่อช่วยนาง แต่เพื่อข่มขู่นาง
ข้าช่วยเจ้าได้ก็ฆ่าเจ้าได้!
"ขอบคุณจักรพรรดินีที่ช่วยเหลือ"
หยูชิงจือสูดหายใจลึก คำนับกู้หมิงเยว่ด้วยความเคารพ
บนนภา กู้หมิงเยว่สายตาเย็นชา มองหยูชิงจือคราหนึ่ง แล้วหันหลังเดินไปยังสุดขอบเขา
"แหวนโบราณในมือเจ้า เป็นของเขาเทพโบราณ เจ้าควรเก็บมันไว้ให้มิดชิด มิเช่นนั้นคราวหน้าคงไม่โชคดีเช่นนี้"
เสียงเย็นชาดังขึ้น ร่างของกู้หมิงเยว่ก็หายไปในพริบตา
เหตุที่นางปรากฏตัวที่นี่ ก็เพื่อจะดูว่าหญิงสาวที่เยี่ยเซียวให้ความสำคัญนี้มีอะไรพิเศษ
เจตนากระบี่ที่แผ่ออกจากร่างหยูชิงจือเมื่อครู่ นางสัมผัสได้ น่าตกตะลึงยิ่งนัก
แต่ในชาติก่อน กู้หมิงเยว่จำไม่ได้ว่านางเคยปรากฏตัวในแดนลับสำนักมรรคา และไม่เคยได้ยินว่ามียอดอัจฉริยะด้านกระบี่เช่นนี้