"เยี่ยเซียว เจ้าเป็นปีศาจจริงๆ ด้วย..."
ร่างของหลินเฉินสั่นเทิ้ม ทั้งตัวราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง
เขาเคยสงสัยว่าเยี่ยเซียวเจ้าเล่ห์เพทุบาย เคยสงสัยว่าเยี่ยเซียวโหดเหี้ยมอำมหิต แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเทพบุตรแห่งตระกูลเยี่ยผู้นี้จะเป็นปีศาจจริงๆ
แม้แต่ยุวจี ในแววตาก็มีความหวาดกลัวและเจ็บปวดที่ยากจะเอ่ยถึง
เทพบุตรแห่งตระกูลเยี่ย ผู้นำแห่งวิถีอันชอบธรรม กลับกลายเป็นปีศาจ?
ทันใดนั้น นางก็นึกถึงอดีตอันเลวร้ายบางอย่าง ใบหน้าที่งดงามเผยรอยยิ้มอันขมขื่น
นี่คือชะตากรรมหรอกหรือ?
ไม่ว่านางจะดิ้นรนอย่างไร จุดจบสุดท้ายก็เหมือนเดิม...
"วี้ด"
เยี่ยเซียวไม่พูดมาก ดวงตาเนตรคู่มีลวดลายเทพวาววับ แสงทองสาดกระเจิด
เพียงชั่วขณะ พื้นที่ว่างแห่งนี้ก็ถูกผนึกไว้อย่างสิ้นเชิง
แม้เพียงแค่ชั่วพริบตา แต่กลับทำให้ยุวจีจิตใจสั่นสะเทือน ร้องตะโกนด้วยความตกใจ "เสี่ยวเฉิน ระวังตัว!"
"ปั้ง"
เมื่อหมัดของเยี่ยเซียวทุบลง กระดูกและเนื้อเลือดทั่วร่างของเขากำลังเดือดพล่าน ไม่มีการยั้งมือแม้แต่น้อย
"เจ้า..."
หลินเฉินเบิกตากว้าง อานุภาพเนตรคู่เช่นนี้ทำให้เขาหวาดกลัวไปทั้งกาย ร่างสั่นเทิ้มไปทั่ว
"ไม่ ข้าตายไม่ได้..."
หลินเฉินก้มหน้ามองเปลวเพลิงจักรพรรดิโบราณในมือ
ชั่วอึดใจถัดมา เขาก็เหวี่ยงเจ้ากระถางโบราณนั้นตรงไปยังเยี่ยเซียว กางไว้เหนือศีรษะ
"กัง"
ได้ยินเพียงเสียงสะเทือนเลื่อนลั่น เปลวเพลิงสีทองแผ่กระจายลงมา เผาไหม้ความว่างเปล่าจนพร่ามัว
หลินเฉินสูดหายใจเข้าลึก ก้าวตรงเข้าไปในทะเลเพลิงนั้น
"อ๊าก!!"
เสียงร้องอันเจ็บปวด ดังก้องไปทั่วห้องโถงใหญ่ในทันที
เสื้อผ้าและเนื้อหนังบนร่างของหลินเฉิน ถูกเปลวเพลิงสีทองเผาเป็นเถ้าถ่านไปสิ้น