คุณย้งเตรียมงานเรื่องมารยาทการรับประทานอาหารตะวันตกไว้เรียบร้อย แล้วเริ่มติดต่อบรรดาครูประจำบ้าน
เธอเปิดสมุดโทรศัพท์ พลิกไปหน้ารายชื่อครู บนหน้ากระดาษมีชื่ออยู่หกชื่อพร้อมเบอร์ติดต่อกำกับไว้
เธอยกหูโทรศัพท์ กดโทรหาเหวินเมี่ยวอินก่อน
ตอนนี้เหวินเมี่ยวอินโด่งดังมากในวงการอบรมมารยาทของฮ่องกง ครอบครัวใหญ่โตบนถนนพีคต่างภูมิใจที่ได้เชิญเธอมาเป็นครู คุณย้งเคยโทรไปหยั่งเสียงมาครั้งหนึ่งแล้ว ทราบว่าวันมะรืนนี้เธอว่าง วันนี้คงตกลงเวลาได้
สายของเหวินเมี่ยวอินดังแค่สองครั้งก็มีคนรับ เป็นเสียงผู้หญิงวัยกลางคนที่อ่อนโยน คุณย้งแจ้งว่าตัวเองมาจากไหน อีกฝ่ายจึงตอบกลับอย่างสุภาพว่าช่วยรอสักครู่
ไม่นาน เสียงผู้หญิงที่สดใสและสุขุมก็ดังมาจากหูโทรศัพท์ น้ำเสียงอ่อนหวานติดสำเนียงเซี่ยงไฮ้นิด ๆ แต่วาจาฉะฉาน
“คุณย้งเหรอคะ? ได้ยินชื่อมานานแล้ว! คุณหนูโย่วถังกับคุณหนูมั่นวิ๋นของบ้านคุณดิฉันได้ยินมานานแล้วว่า ทั้งสองคนเป็นที่เลื่องลือบนถนนพีคเรื่องรูปโฉมงดงามและกิริยางามสง่า น่าเสียดายที่ไม่เคยมีโอกาสดูแลด้วยตัวเอง”
“คุณครูเหวินชมเกินไปแล้วค่ะ” คุณย้งพูดใส่โทรศัพท์พร้อมรอยยิ้ม “คุณผู้หญิงก็ชื่นชมชื่อเสียงของคุณครูเหวินมาโดยตลอด ทราบว่าคุณครูเคยสอนหญิงสาวผู้ดีหลายคนที่เซี่ยงไฮ้ พอมาถึงฮ่องกงยิ่งมีศิษย์เต็มถนนพีค
คุณหนูหลิงอี๋ของเรา พึ่งมาใหม่ ยังบกพร่องเรื่องกฎระเบียบมารยาทอยู่บ้าง คุณผู้หญิงบอกว่า ถ้ากฎระเบียบไม่เข้มแข็ง ด้านอื่นดีแค่ไหนก็ไร้ผล ฉะนั้นเรื่องแรกที่ต้องทำ คืออยากขอให้คุณครูเหวินลงมาเอง ช่วยปรับมารยาทท่วงท่าให้คุณหนูหลิงอี๋ตั้งแต่ต้นจนจบ”