พี่หรงวางสายแล้วมองรายชื่อในมือ ตอนนี้เหลือเพียงคนสุดท้ายแล้ว
นางไม่รีรอ รวบรายชื่อเก็บไว้ แล้วกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง
ครึ่งชั่วยามต่อมา นางถือกระเช้าหวายถักใบหนาหนักขึ้นรถออกจากบ้านเลขที่ 18 ถนนกุหลาบ
ในกระเช้ามีชาอูหลงชั้นดีสองกระป๋อง ขนมอัลมอนด์หนึ่งกล่อง เหล้าฮวาเตียวเก่าหนึ่งไห และหมึกสนชั้นดีอีกหนึ่งแท่ง
ท่านผู้เฒ่าเจี่ยงเป็นคนรุ่นเก่า ให้ความสำคัญกับมารยาทมาก ของกำนัลไหว้ครูจะเบาไปก็ไม่ได้ ดูถูกไปก็ไม่ดี ต้องแสดงถึงเกียรติของตระกูลฮั่ว แต่ก็ต้องไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าถูกเอาเงินมาข่ม
ถนนเจียนตั้งอยู่ตรงตีนเขา เป็นถนนเก่าแก่แคบ ๆ สองข้างทางมีบ้านเรือนเก่าอายุหลายปี ผนังนอกสีเทาหม่นและกรอบหน้าต่างด่างพร้อยเผยให้เห็นความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีของยุคเก่า
พี่หรงลงจากรถ เดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดไปถึงชั้นสาม หยุดอยู่หน้าประตูไม้บานหนึ่งที่สีลอกเป็นหย่อม ๆ แล้วยกมือเคาะเบา ๆ สามที
คนเปิดประตูคือเจี่ยงเฮ่อเหนียนเอง อายุเลยหกสิบไปแล้ว ผมเริ่มหงอกเล็กน้อย ดวงตาที่มองพี่หรงเต็มไปด้วยแววประเมิน
“ท่านผู้เฒ่าเจี่ยง ข้าพเจ้ามาเยือนถึงเรือนโดยพลการ ต้องขออภัยด้วย” พี่หรงก้มตัวเล็กน้อย ยื่นใบไหว้ครูให้ด้วยสองมือ