"แล้วจะโทษฉันได้เหรอ? ก็สเต็กชิ้นนั้นมันเหนียวเกินไป จะกรีดยังไงก็ไม่ขาด!" เสิ่นรั่วถังหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย รีบแก้ตัว
"สเต็กเหนียวหรือไม่ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือเธอกรีดผิดทิศ ไหนจะออกแรงผิดอีก"
เสิ่นรั่วถังห่อเหี่ยวลงทันที พึมพำเบาๆ ว่า "ครั้งนั้นมันแค่พลาดน่ะคะ..."
"พลาดเหรอ?" คุณฮั่วเลิกคิ้ว "ในงานสังคม แค่ 'พลาด' หนเดียวก็พอให้คนอื่นเอาไปนินทาลับหลังได้เป็นเดือนๆ ลูกสาวบุญธรรมของฉัน ออกงานนั่งโต๊ะแล้วโชว์เปิ่น คงถูกหัวเราะเยาะไปทั้งชีวิต"
คุณฮั่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมไปด้วยความหวังดีกับลูกสาวบุญธรรมทั้งสาม "พวกเธอจำไว้ให้ดี บ้านบนเขานี่ ทุกคนล้วนจ้องตาจับผิดกันทั้งนั้น ต่อให้แต่งตัวสวยแค่ไหน ใส่เครื่องเพชรแพงเท่าไร มื้อเดียวก็เผยธาตุแท้ให้เห็นกันหมด
ใช้ตะเกียบไม่ดี คนก็หาว่าครอบครัวอบรมไม่เข้มงวด ใช้มีดส้อมผิด คนก็หัวเราะว่าไม่สมควรขึ้นโต๊ะใหญ่ ยกแก้วชนไม่ถูกจังหวะ คนก็ดูถูกว่าไม่เคยผ่านโลก"
เธอพูดพลางมองไปที่หลิงอี๋ แววตาทอประกายคาดหวัง "หลิงอี๋เพิ่งมาจากข้างนอก ไม่รู้กฎมารยาทพวกนี้ก็ไม่แปลก เพราะฉะนั้นต้องเริ่มเรียนตั้งแต่ต้น ส่วนรั่วถัง—"