คนรับใช้ลงมาจากชั้นบนแล้วบอกเซี่ยหนานจือว่า “คุณเซี่ย คุณชายเชิญขึ้นไปข้างบนค่ะ”
เซี่ยหนานจือสูดหายใจลึก พร่ำบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าอย่าเพิ่งด่วนสรุปอะไรจนกว่าจะรู้ความจริง
เผื่อจะมีทางเป็นไปได้ก็ได้
เผื่อจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดล่ะ
ด้วยความคิดเช่นนี้ เซี่ยหนานจือจึงมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของลู่จวิ้นเซิน
อีกด้านหนึ่ง สวี่รั่วฉิงตามหาเซี่ยหนิงจนพบ
หลังฟังคำพูดของสวี่รั่วฉิง เซี่ยหนิงก็แสดงสีหน้าตกใจ
“นังสารเลวเซี่ยหนานจือกลับมาแล้วเหรอ? ไม่ใช่ว่าหายตัวไปตั้งห้าปีแล้วหรือไง? ทำไมถึงกลับมาได้อีก?”
เซี่ยหนานจือหายตัวไปห้าปี ราวกับระเหยไปจากโลก เซี่ยหนิงถึงกับคิดว่าเธอตายไปแล้วเสียอีก
“จวิ้นเซินเจอเธอที่ประเทศ Y เซี่ยหนิง ฉันรู้ว่าเธอก็เกลียดหล่อนเหมือนกัน หล่อนเป็นศัตรูร่วมกันของเรา เพราะฉะนั้นเธอต้องช่วยฉัน”
เซี่ยหนิงเกลียดเซี่ยหนานจือที่เก่งมาตั้งแต่เด็กมาโดยตลอด อะไรที่อีกฝ่ายเรียนรู้ก็ทำได้ทันที
ใคร ๆ ก็ชอบเซี่ยหนานจือ เธอเป็นดั่งจันทร์กระจ่างกลางฟ้า เปล่งประกายจนเกินไป เมื่อเอาแสงหิ่งห้อยริบหรี่ของเซี่ยหนิงไปเทียบ ก็ถูกกลบจนมิด
เซี่ยหนานจือถึงขั้นได้แต่งเข้าตระกูลลู่ ตระกูลมหาเศรษฐี และกลายเป็นคุณนายของบ้านลู่ ชีวิตของทั้งคู่จึงแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ทำไมเซี่ยหนานจือถึงได้มีสมองที่เรียนรู้อะไรก็เข้าใจทันที
ทำไมเซี่ยหนานจือถึงได้แต่งเข้าตระกูลลู่
เธอไม่ยอม
เธอจะต้องเหนือกว่าเซี่ยหนานจือให้ได้ อยากเห็นเซี่ยหนานจือตกอับ ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แค่อยากระบายความอัดอั้นใจเท่านั้น
ดังนั้นเซี่ยหนานจือจะกลับมาเป็นคุณนายลู่ไม่ได้เด็ดขาด