หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยหนานจือก็เปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าที่คล่องตัว จากนั้นลงไปทำอาหารเช้าง่าย ๆ แล้วยกไปไว้ในห้องของเด็กน้อยทั้งสองคน พวกเขายังคงหลับสนิทอยู่
เซี่ยหนานจือวางอาหารเช้าไว้ข้าง ๆ แล้วทิ้งกระดาษโน้ตไว้ให้ โดยไม่ได้ปลุกพวกเขา
วันนี้เซี่ยหนานจือจะไปที่โรงประมูลเพื่อรายงานตัวและทำความคุ้นเคยกับที่นั่น เธอจะรีบไปรีบกลับ แล้วค่อยไปรับเมิ่งชูเพื่อปรึกษาเรื่องไปรับซุ่ยซุ่ย
เมื่อกลับเข้าห้อง เซี่ยหนานจือหาสายเชือกมาผูกไว้กับขาเตียง แล้วโยนปลายอีกด้านลงไปชั้นล่าง เธอมองลงไปด้านล่าง สูดหายใจลึก ก่อนพลิกตัวออกไปอย่างไม่ลังเล
คิดดูแล้วชีวิตเธอนี่ช่างอาภัพเหลือเกิน อยู่บ้านตัวเองแท้ ๆ จะออกจากบ้านยังต้องปีนหน้าต่าง
เมื่อลงมาถึงพื้นอย่างราบรื่น เซี่ยหนานจือปัดมือทั้งสองข้าง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วรีบจากไป
……
โรงประมูลเหิงกู่
เมื่อมาถึงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เซี่ยหนานจือก็กล่าวอย่างสุภาพว่า “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อหนานจือ มาพบคุณโจวค่ะ”
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีนัดไว้หรือเปล่าคะ?”
เซี่ยหนานจือตอบว่า “ไม่มีค่ะ ช่วยโทรศัพท์บอกเขาหน่อยว่าฉันชื่อหนานจือ เขาจะพบฉันค่ะ”
พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์มองเซี่ยหนานจืออยู่สองสามครั้ง ตอนที่เธอมาถึงสวมผ้าคลุมหน้าไว้ จึงอาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกแปลกใจ
เซี่ยหนานจือคุ้นชินกับการสวมผ้าคลุมหน้าเวลาอยู่ที่โรงประมูลแล้ว จึงสวมมันมาตั้งแต่เข้ามา
“ขออภัยค่ะ รบกวนคุณนัดหมายก่อนนะคะ” พนักงานหน้าเคาน์เตอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มสุภาพ
“คุณบอกเขาว่าฉันชื่อหนานจือ เป็นนักประมูลคนใหม่ เขาจะพบฉันจริง ๆ ค่ะ”
เพิ่งพูดจบ หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็หยุดเดิน สายตาจับจ้องเซี่ยหนานจือ พลางมองสำรวจแล้วถามว่า “นักประมูลคนใหม่?”