เซี่ยหนานจือรู้สึกได้ถึงสายตาร้อนแรงที่จับจ้องลงมาจากเหนือศีรษะ พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นลู่จวิ้นเซินยืนอยู่ด้านหลัง กำลังมองเธอกับซุ่ยซุ่ยนิ่ง ๆ
สายตานั้นทำให้แผ่นหลังของเซี่ยหนานจือเย็นวาบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ลู่...จวิ้นเซิน?”
ลู่จวิ้นเซินข่มกลั้นหัวใจที่เต้นกระหน่ำ จ้องเธอเขม็ง “เซี่ยหนานจือ ตอนนี้เธอยังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?”
“อะไรนะ?”
ทำไมจู่ ๆ ถึงถามว่ามีอะไรจะแก้ตัวอีกล่ะ?
เซี่ยหนานจือขมวดคิ้ว เงยหน้ามองเขากลับ
เขาเป็นอะไรไปอีก?
หรือเหนียนเหนียนกับเฉินเฉินไปก่อเรื่องอะไรเข้าอีกแล้ว?
เซี่ยหนานจือสะท้านขึ้นมา
“ฉันได้ยินหมดแล้ว เมื่อกี้ซุ่ยซุ่ยเรียกเธอว่าแม่ เธอยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีกเหรอ?”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของลู่จวิ้นเซินเจือความตื่นเต้นที่พยายามข่มไว้
ในที่สุด! เขาก็จับได้แล้ว!
ซุ่ยซุ่ยเป็นลูกสาวของเซี่ยหนานจือจริง ๆ
ก่อนหน้านี้เธอแค่แกล้งทำเท่านั้น
ซุ่ยซุ่ยก็เป็นลูกสาวของเขาด้วย เป็นลูกสาวของเขาจริง ๆ
ตอนนั้นเซี่ยหนานจือไม่ได้ทำแท้งเด็กจริง ๆ ด้วย
“หา?” หัวใจของเซี่ยหนานจือกระตุกวูบ
ลู่จวิ้นเซินจ้องเธอเขม็ง รอให้เธออธิบาย
เซี่ยหนานจือดูเหมือนสงบนิ่ง ทว่าทันทีที่ลู่จวิ้นเซินพูดประโยคนั้น เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังแล้ว
ขณะที่เธอยังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไร ซุ่ยซุ่ยก็ยกมือดึงเสื้อของลู่จวิ้นเซิน “คุณลุงพูดอะไรเหรอคะ?”