ในภาพจากกล้องวงจรปิดเห็นได้ชัดว่าสวี่รั่วฉิงขยับกาน้ำร้อน และขยับไปทางซุ่ยซุ่ย
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนเพื่อหยิบของ ระหว่างนั้นข้อศอกพลันชนกาน้ำ กาน้ำร้อนจึงสาดน้ำใส่ซุ่ยซุ่ยทันที
ลู่จวิ้นเซินหรี่ตาลง ก่อนเงยหน้ามองสวี่รั่วฉิง
สวี่รั่วฉิงส่ายหน้าลนลาน ดวงตาคู่หนึ่งชุ่มไปด้วยน้ำตา “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันแค่เห็นว่ากาน้ำวางอยู่ริมเกินไป กลัวว่าจะมีเด็กมาเดินชนจนเกิดอันตราย เลยขยับเข้าไปด้านในนิดหน่อย ฉันไม่คิดจริง ๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้”
แววตาของเซี่ยหนานจือเย็นชา “ภาพจากกล้องชัดขนาดนี้แล้วยังจะแก้ตัวอีกหรือ มีอุบัติเหตุบังเอิญแบบนี้ด้วยหรือไง?”
“ฉัน...ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ...”
สวี่รั่วฉิงส่ายหน้าไม่หยุด ราวกับเซี่ยหนานจือใส่ร้าย เธอดูทุกข์ใจอย่างยิ่ง
“มันก็แค่อุบัติเหตุ จะพูดอะไรกันนักหนา” เจียงหลานเสวี่ยเดินออกมา นั่งลงข้างสวี่รั่วฉิงแล้วมองเซี่ยหนานจือ
“เซี่ยหนานจือ เธอไม่เคยเผลอทำอะไรพลาดบ้างหรือไง? ทำไมพอรั่วฉิงพลาดครั้งเดียว เธอถึงต้องขุดคุ้ยเอาเรื่องใหญ่โตด้วย? พวกเรารู้ดีว่ารั่วฉิงเป็นคนยังไง เธอไม่มีทางคิดร้ายแบบนั้นหรอก”