“เธอ! เรียกใครว่ายายแก่?”
เจียงหลานเสวี่ยไม่พอใจขึ้นมา
เธอเพิ่งจะอายุ 50 เอง แถมยังดูแลตัวเองดี ใคร ๆ ก็พูดว่าเธอดูเหมือนคนอายุสามสิบกว่า แต่เด็กตัวกะเปี๊ยกคนนี้กลับเรียกเธอว่ายายแก่เนี่ยนะ?
ซุ่ยซุ่ยกะพริบตากลมโตไร้เดียงสาอีกครั้ง แล้วเผลอมองเซี่ยหนานจือแวบหนึ่ง
ยายแก่คนนี้แปลกจัง
เรียกอะไรก็ไม่พอใจทั้งนั้น
ลู่จวิ้นเซินเดินเข้ามา ซุ่ยซุ่ยหันไปมองเขา “คุณอา ซุ่ยซุ่ยเรียกผิดหรือเปล่าคะ?”
ลู่จวิ้นเซินยิ้มมุมปาก “ไม่ผิด”
“ลู่จวิ้นเซิน คุณ!” สีหน้าเจียงหลานเสวี่ยข่มอารมณ์ไม่อยู่ “ฉันเป็นแม่คุณนะ คุณเข้าข้างคนนอกอย่างนั้นเหรอ?”
“คุณย่าไม่อยากให้เรียกแบบนั้น แล้วอยากให้เธอเรียกว่าอะไรล่ะครับ?” ลู่จวิ้นเซินย้อนถามเสียงเรียบ
“ฉัน...”
เจียงหลานเสวี่ยโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ซุ่ยซุ่ยยิ้มอย่างไร้เดียงสา
“ยายแก่ อย่าโกรธเลยนะคะ ถ้าซุ่ยซุ่ยทำให้ยายโกรธ ซุ่ยซุ่ยขอโทษค่ะ”
เจียงหลานเสวี่ยแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ
เซี่ยหนานจือยกมือขึ้นนวดขมับ อยากหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้ได้
เธอสาบานเลยว่าไม่เคยสอนซุ่ยซุ่ยแบบนี้สักหน่อย