“ขอโทษครับคุณอา”
พ่อแม่ของเด็กทั้งสองรีบตามมาทันที พอเห็นว่าลูกตัวเองชนคนเข้า ต่างก็รีบกล่าวขอโทษอย่างกระดากใจ
ลู่จวิ้นเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา “ไม่เป็นไร”
ตอนนั้นเอง เหนียนเหนียนกับเฉินเฉินก็หาตัวเซี่ยหนานจือและซุ่ยซุ่ยพบแล้ว
“หม่าม้า! ซุ่ยซุ่ย!”
“เหนียนเหนียน เฉินเฉิน?”
ให้ตายสิ!
ลูก ๆ ของเธอแต่ละคนช่างเก่งกาจราวกับมีตาทิพย์
ตามมาถึงเมืองหลวง ตามมาถึงตระกูลลู่ แล้วยังตามมาถึงโรงพยาบาลอีก ราวกับติดเครื่องติดตามไว้บนตัวเธออย่างไรอย่างนั้น
เซี่ยหนานจือรีบพาเด็กน้อยทั้งสามเข้าไปหลบในบันไดหนีไฟ
“พี่ใหญ่ พี่รอง เก่งจังเลย หาหม่าม้ากับซุ่ยซุ่ยเจอแล้ว!” ซุ่ยซุ่ยปรบมือให้พี่ชายทั้งสองอย่างดีใจ
เซี่ยหนานจือยิ้มขื่น “เด็ก ๆ หม่าม้าบอกให้หาที่รอหม่าม้าก่อนไม่ใช่เหรอ?”
เฉินเฉินเงยหน้าขึ้น “หม่าม้าหมายถึงให้ตามมาไม่ใช่เหรอครับ?”
เซี่ยหนานจือยกมือกุมขมับ
เธอบอกให้พวกเขากลับไปชัด ๆ แท้ ๆ
ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว