หนานจือ
อายุ 29 ปี
แต่งงานแล้ว
ทำงานในโรงประมูลมาได้ 5 ปี…
“เจียงเจ๋อ!”
เจียงเจ๋อเพิ่งจัดการเรื่องรถเสร็จ ก็ถูกเรียกเข้าไปในห้องหนังสือทันที “มีอะไรหรือครับคุณผู้ชาย?”
“ข้อมูลพวกนี้ไม่ต่างจากชุดที่นายเอามาให้ฉันดูครั้งแรกเลย”
เจียงเจ๋อมีสีหน้าลำบากใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากสืบ แต่ข้อมูลที่หาได้มีเพียงเท่านี้จริง ๆ
นอกเหนือจากนี้ เจียงเจ๋อก็ไม่รู้ว่าจะสืบอะไรได้อีก
“เรื่องของคุณหนูหนานจือ ผมหาได้แค่นี้ครับ ที่เหลือก็เป็นประวัติการทำงานในโรงประมูลตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณผู้ชายต้องการข้อมูลพวกนี้ไม่ใช่หรือครับ?”
เมื่อได้ยินคำถามนี้ ลู่จวิ้นเซินก็ขมวดคิ้ว
ข้อมูลชุดนี้ละเอียดครบถ้วนมากแล้ว แต่ผลที่ได้กลับไม่ใช่สิ่งที่เขาพอใจ
เขารู้สึกอยู่เสมอว่าหนานจือคล้ายเซี่ยหนานจือ
หนานจือ! เซี่ยหนานจือ!
แม้แต่ชื่อก็ยังคล้ายกัน
แต่ผลการสืบกลับไม่พบความเกี่ยวข้องกับเซี่ยหนานจือเลย
หรือว่าเขาคิดมากไปเอง?
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ทั้งที่ในเมืองหลวงมีคนรู้เรื่องโบราณวัตถุมากมาย แต่ผู้เฒ่ากลับยืนกรานให้เขามาประเทศ Y เพื่อพาผู้หญิงคนนี้กลับไป
ผู้เฒ่าต้องมีเหตุผลของตัวเอง
ลู่จวิ้นเซินขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเดินไปที่หน้าต่างบานสูง มองรถคันหนึ่งที่แล่นออกไปอย่างรวดเร็วเบื้องล่าง ก่อนกดโทรหาผู้เฒ่าลู่
ปลายสายรับสาย
ลู่จวิ้นเซินถามเสียงทุ้ม “คุณปู่ ผู้ประมูลคนนั้นเป็นใครกันแน่ครับ?”
“แกเจอเธอแล้วหรือ?”
“เจอแล้วครับ”
ผู้เฒ่าเงียบไปหลายวินาที ก่อนถอนหายใจ “ดูท่าสามปีนั้นแกคงไม่เคยใส่ใจจือจือเลยจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเธออยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แกจะจำไม่ได้ได้ยังไงว่าเธอคือภรรยาของแก”